Als het ego mijn waakhond is, is hij nu gaan liggen

Als het ego mijn waakhond is, is hij nu gaan liggen

In de wereld gebeurt veel.
Het roept discussies op.
Het is een tijd die indruk maakt.
Er veranderen dingen, dat is zeker.

De wereld ontwaakt.
Uit een diepe slaap, een nachtmerrie misschien wel.
Maar de wereld ontwaakt ook spiritueel.
Bewustzijn is nog nooit zo aanwezig geweest als nu.
Hoe sterker het licht schijnt, hoe meer er zichtbaar wordt.
Ook die dingen die we liever niet wilden zien.

En als je een strijder van het licht bent.
Een lichtwerker, of hoe je het ook noemt.
Dan weet je net als ik dat alles buiten jezelf een afspiegeling is van de dingen in jezelf.
Zo binnen, zo buiten zeg ik altijd.

Afgelopen dagen, weken kreeg ik zoveel triggers en zoveel spiegelingen.
En vandaag drong tot me door.
Dat alles, alles terug te leiden was
Tot die ene, grote strijd in mezelf.

Wat als het de ‘verkeerde’ kant op gaat met deze wereld?
Wat als ik het niet red?
Wat als ik geen goede moeder ben?
Wat als ik geen gelijk blijk te hebben?

Er waren zoveel dingen tegelijk waarvan ik bang was die op te moeten geven.
Dat ik zag dat het één grote strijd was om ‘mijn’ bestaan.
Dat mijn ego bang was om de strijd te verliezen.
Niet om ‘het’ bestaan, mijn Eeuwige Zelf
Maar om mijn ‘ikje’ met alle zorgen en meningen.

Ik zag dat ‘ik’ van jongs af aan had gedacht mezelf te beschermen
Door dingen te ‘moeten’ doen
Om zo de controle te houden
En mijn gevoel van ‘zelf’ te behouden.

Nu ik mijn ‘ikje’ zo druk zag
Was het me overduidelijk wie ik niet was en wie ik wel werkelijk was.
Dat ‘ikje’ met al zijn praatjes
Heeft nooit werkelijk iets opgeleverd.
Ook wist ik ‘er is nooit enige controle geweest’.
Alles is altijd precies zo geweest als het heeft moeten zijn.

Vandaag gaf ‘ik’ het op.
Alle controle die ik dacht te hebben.
Alle ‘moeten’ die ik me inbeeldde.
Alle ‘denken’ iets te moeten zijn of bereiken of bestrijden.
Tranen van pijn, zo leek het
Waren tranen van dankbaarheid.

Als het ego een waakhond is, is die vandaag gaan liggen.
Schijn-‘ik’ maakte plaats voor wie ik werkelijk ben.
Wat een opluchting, een bevrijding.
Hoe kan ik mijn Eeuwige Zelf nu verliezen?

Een gevoel van ontzag, nederigheid vervulde me.
De waakhond is gaan liggen nu hij weet nu wie zijn baas is.
Wie ik werkelijk ben is vrij van alles, altijd en altijd al geweest.

Dit was mijn persoonlijke bevrijdingsdag.

Geef een reactie