Hoe je jezelf ziet…

In de psychologie is het zelfbeeld een bekende term. Ook in de hulpverlening wordt vaak aan het zelfbeeld van een cliënt gewerkt.

Maar bij mensen die de wereld anders zien is het lastig om met dit ‘ik’ te werken omdat ze gewoonweg geen zelfbeeld hebben zoals de meeste anderen. Een tijdje geleden keek ik een video van Vera Helleman. Zij heeft ontdekt waar hulpverleners de mist in gaan. Hoe het komt dat veel gesprekstherapieën niet werken. En wat er nodig is om dit wèl te laten werken.

Voor mensen die anders denken en waarnemen is hun zelfbeeld namelijk vaak één groot vraagteken. Ze weten niet goed wie ze zijn, waar ze staan, en wat ze willen. Misschien vraag je je wel af of ze überhaupt wel weten wat ze willen, of denk je te weten waar dit gebrek aan ‘ruggengraat’ vandaan komt.

Het probleem is, dat deze ‘bijzondere mensen’ een andere beleving hebben van hun ‘zijn’. Hieronder leg ik het verschil uit van het ‘ik’, het ‘normale’ zelfbeeld, en van onze beleving. Ik spreek hier namelijk ook uit eigen ervaring ;-).

Een zelfbeeld is een plaatje in je hoofd van jezelf. Veel mensen hebben dit. Ze zijn zo geïdentificeerd met deze mix van ideeën over wie ze zijn en willen zijn, dat ze dit plaatje gebruiken om kijken of iets bij ze past, ze iets leuk vinden, ze ergens zin in hebben, enzovoort. Zo bepalen ze hun keuzes voor de toekomst, klein en groot. Vanuit dit zelfbeeld. Dit is hun idee van ‘dit ben ik’.

‘Bijzondere’ mensen hebben vaak geen zelfbeeld. Wel hebben we, net als iedereen, allemaal ideeën en gedachten over onszelf. Deze overtuigingen hebben we ergens vandaan gehaald: wat onze ouders tegen ons zeiden, wat we zelf cool of leuk vonden, of een idool op wie we graag zouden willen lijken. En voor al deze stukjes hebben we ooit zelf gekozen. Onbewust houden we er aan vast. De identificatie is er altijd, alleen het ‘totaalplaatje’ wordt dus niet door iedereen ervaren.

Als je een professional bent, zie je hier misschien het ‘gebrek aan samenhang’ in dat bij ASS hoort, maar voor mij zit het heel anders. En ik weet zeker dat dat voor veel meer ‘bijzondere’ mensen geldt. Ik had namelijk al op jonge leeftijd (zeg in de puberteit, toen ik mijn identiteit ging ontwikkelen) door dat je als mens nooit helemaal in een hokje past. En dat het een soort van rollenspel was om daarvoor te kiezen. Daarom heb ik me nooit helemaal kunnen ‘toeleggen’ op een bepaalde identiteit, bepaalde kledingcodes en gedragscodes. Het paste gewoon niet! Liever wilde ik doorgronden wie ik dan eigenlijk wèl ben.

Het grote verschil is dus, dat ‘wij’ (ik ga er maar even vanuit dat jij net zo bent als ik 😉 ), geen denkbeeldig ‘ik’ hebben. Dat is de verklaring waarom we moeite hebben om aan te geven ‘wat we willen’ wanneer het woord ‘ik’ in de vraagstelling gebruikt wordt. Wat wel lukt is om aan te geven hoe iets is of hoe iets voelt, want door onze intense waarneming is juist ons gevoel een hele goede wegwijzer. En gevoel is altijd in het hier-en-nu.

Als je contact weet te krijgen met je gevoel, en dat weet te ontwikkelen, heb je een heel krachtig en scherp instrument om je leven richting te geven. Maar het is wel een totaal andere ingang dan dat ‘plaatje in je hoofd’ dat wij dus niet hebben.

Als je de weg van persoonlijke ontwikkeling inslaat is het ontbreken van een zelfbeeld zelfs een groot voordeel. Want ergens heb je al heel goed door dat je niet bent wie je denkt te zijn. Je weet heel goed dat wie jij bent niet in hokjes te passen is, en niet in een beeld te vangen. Daarom zijn we juist heel goed in staat om ons te ontdoen van onware ideeën over onszelf en de werkelijkheid. Als we maar weten hoe.

Als je aan de slag wilt met je eigen persoonlijke ontwikkeling heb ik goed nieuws voor je: als het manuscript van mijn herziene boek “De waarheid over mijn autisme” af is, komen er twee online trainingen aan:

De Wake Up Call is een korte cursus van 7 lessen die je wakker maakt voor een grotere werkelijkheid en meer mogelijkheden om jouw groei op gang te krijgen.

En als je meer wilt, en dieper wilt gaan is er een uitgebreide online training voor waarin je actief aan de slag gaat. In de Facebookgroep word je begeleid bij de opdrachten en krijg je persoonlijke feedback van mij.

Houd social media in de gaten voor de opening van de inschrijving, of abonneer je onderaan de homepage op de maillijst om als eerste op de hoogte te zijn.

Voor nu ben ik nog even bezig met het nieuwe manuscript. Dit artikel is daarvan een klein voorproefje 🙂

Een vreemde op deze planeet?

Wow, wat een dag.

Jaren geleden deed ik het E.T. Healing Practitioner Program.
Niet om E.T. Healer te worden.
Helemaal niet om ‘iets’ te worden.
Maar omdat dat klopte om te doen.
In het moment.
Daar te Zijn.

Mijn groep gooide toen het de hele programma door de war.
We werden ‘masters’ genoemd.
Onze ‘leraren’ werden uit hun rol gedaagd.
Omdat dit is wat het is.
We zijn allen zowel leraar als leerling.
En wij wisten, weten dat.
Er is geen verschil, slechts rollen die we spelen.
Wij zijn alles tegelijk.
En wij zijn allen één.

De opleiding was voor mijzelf een plek waar ik mezelf kon herkennen en ontdekken.
De eenheid leren kennen en ermee werken.
De aard van onze realiteit ontdekken.
Het Kosmische Spel ontdekken en spelen, bovenal.

Vandaag kwamen we samen met vier uit deze groep.
Geen reünie zoals sommigen dachten.
Maar een uitnodiging om te herenigen en te herinneren welk Spel er gespeeld wordt en wie wij werkelijk zijn.

Wij zijn Bron vermomd als mens met vele parallelle delen of andere zelven, waaronder ook buitenaardse delen en families / sterrenvolkeren met wie we ons verbonden weten.

Niet voor niets voelen veel bijzondere mensen zich een vreemde op deze planeet..
Maar remember, we hebben elkaar nodig om ons te herinneren wie we zijn.
Die bijzondere mensen zijn er niet voor niets.
Bijvoorbeeld mensen met autisme.
Ook dit is onderdeel van de waarheid over mijn autisme.

Geen reünie maar een geboorte vandaag.
Een nieuwe beweging is geboren.
Een samenwerking waaruit nieuwe dingen gaan ontstaan.
Om mensen te helpen te herinneren wie ze werkelijk zijn.
Wakker te laten worden in deze (grotendeels nog) slapende wereld.
De unieke expressie van Bron, die ze zijn, te leven.
En in vreugde en vertrouwen te leven.

De afgelopen jaren van processen en bewustwording waren nodig om hier te komen.
Het te begrijpen met mijn mind lukt niet en is niet nodig.
Ik weet, voel, ervaar dat het klopt.

Ook dit is onderdeel van wat ik ga brengen, ook al weet ik nog niet precies in welke vorm dit gaat zijn.
Dat het krachtig is, check.

Meer volgt nog!

De 5 beste boeken van 2019

Vandaag is de laatste zondag van het jaar.
Een mooie dag om terug te blikken.
Dat deed ik afgelopen dagen ook.

Ik hoop dat je kunt terugkijken op een vruchtbaar jaar.
2019 was voor mij weer een jaar van enorme groei en inzicht.
Van overwinning, verdriet en enorme dankbaarheid.
Van groeien in Liefde, ook al was het nodig om los te laten.

Speciaal voor jou heb ik een lijstje gemaakt van de 5 boeken die me het meest hebben geholpen afgelopen jaar.
Komende dagen komen ze ook op social media, maar jij krijgt nu de complete lijst al.
Ik weet zeker dat er minstens één boek tussen staat dat interessant voor je is.
Maar ik denk allemaal wel 🙂

Want weet je.
Het internet staat vol met adviezen van coaches en goeroes.
Maar de dingen die me het meeste hebben geholpen heb ik in boeken gelezen.

Echte boeken, ja.
Die lees je met aandacht.
En als iets je volle aandacht heeft, dan kan het ook echt tot je doordringen.

Dit zijn de 5 boeken die de grootste impact op me hadden afgelopen jaar!

1. Verbonden van Amir Levine en Rachel Heller

Via een vriend kwam dit boek in mijn handen. Eind 2018 kwam ik erachter dat ik bindingsangst had en las ik er al een boek over. Dit boek heeft me echt laten inzien hoezeer de bindingsangst (of verlatingsangst) je beleving, overtuigingen en handelen beïnvloedt. En hoe je zo je eigen relaties keer op keer saboteert. En het goede nieuws is: je kunt veranderen van iemand met een onveilige, in iemand met een veilige hechtingsstijl!

Ik zag in dat mijn bindingsangst een groot probleem was in mijn relaties (en niet alleen mijn liefdesrelaties maar ook binnen familie en werk), en besloot dat ik bereid was om het aan te pakken. Ik was zo klaar met die problemen! Met hart en ziel stortte ik me op de opdrachten en analyseerde mijn patronen en mijn verleden.

Waar ik de neiging had om me af te sluiten, ging ik nu juist in contact. Hoe eng dat ook voelde en hoe dat ook tegen mijn ‘gevoel’ in ging. Het werkte en in plaats van de deur dicht te gooien, leerde ik om mijn gevoelens te delen en in verbinding te blijven.

Dit boek staat vol met herkenbare situaties en praktische handvatten om je bindingsangst of verlatingsangst aan te pakken. Mij is het gelukt!

2. Liefde kent veertig regels van Elif Shafak

Dit prachtige boek is eigenlijk een verhaal in een verhaal.
Het eerste verhaal gaat over een vrouw die voor haar literair agentschap een manuscript moet vertalen, genaamd “Zoete blasfemie”. Ze raakt geboeid door het verhaal dat gaat over de band tussen Rumi en de sjams van Tabriz, een derwisj die je tijdens het lezen de mystieke weg van de Soefi laat ervaren.

De schrijver en de hoofdpersoon komen onvermijdelijk met elkaar in contact en ook daarin gaat het om de zoektocht naar liefde.

Een verhaal dat je grijpt en doet beseffen waar het om draait. Het heeft me diep geraakt en mijn passie voor zowel liefde als waarheid nog verder aangewakkerd…

Je bent gewaarschuwd!

 

3. Hoogbegaafd van Tessa Kieboom

Hoogbegaafdheid is booming.
Er blijken veel meer mensen hoogbegaafd te zijn dan tot nog toe bekend was. Het blijkt anders te zitten dan we dachten.

Een beetje net als met autisme de afgelopen decennia…
(en dat heeft natuurlijk met elkaar te maken! maar daarover later meer…)

Als je denkt dat je pas bij een IQ van 130 hoogbegaafd bent, heb je het mis.
Hoogbegaafdheid is méér dan ‘gewoon’ intelligent zijn. Het is vooral een manier van zijn.

Bij een (extreem) hoog IQ spreek je van hoogintelligent. Maar hoogbegaafd betekent dat je meer talenten hebt, het is een soort van persoonlijkheid die in je zit. Tessa Kieboom noemt het een ‘zijnsluik’. Dat zijnsluik bestaat uit een sterk gevoel voor rechtvaardigheid, perfectionisme, een kritische instelling ook naar jezelf (zelfreflectie) en ook hoogsensitiviteit hoort daarbij.

Eigenlijk las ik het boek voor mijn zoon, maar ik herkende mezelf in de beschrijvingen… Ik begreep mezelf een stuk beter na het lezen van dit boek en ik denk dat dit voor veel hoogsensitieve mensen geldt die zich hun hele leven al anders voelen. Ik voelde me stukken lichter na het lezen van dit boek!

4. Hotel Hartzeer van Susan Smit en Marion Pauw

Hoe jammer het ook is, na een jaar van nog blijven proberen heb ik afscheid genomen van mijn lief. Het werkte niet meer tussen ons. We hebben hele mooie tijden gekend en o, wat is er veel veranderd sinds het begin van onze relatie.

Wat hebben we een achtbanen gekend, ook. En wat hebben we gepraat, ons best gedaan, geprobeerd er nog meer liefde tegenaan te gooien. En dan komt het moment van de spreekwoordelijke druppel, en zie je achteraf hoe de liefde steeds minder stroomde, en het schip al een tijdje zinkende was.

In Hotel Hartzeer leggen twee ervaringsdeskundigen Susan en Marion op zeer luchtige doch scherpe manier uit hoe het ‘uit elkaar gaan’ werkt en waar je allemaal mee te maken kunt krijgen. Van liefdesverdriet tot support van je vrienden en het regelen van praktische zaken als er huis of kinderen in het spel zijn. Je weet dat je niet te enige bent en dat het ooit weer voorbij gaat, dat scheelt al de helft!

5. Misdiagnose van hoogbegaafden van James T. Webb e.a.

Een goed vervolg op Hoogbegaafd. Dit boek gaat dieper en meer gedetailleerd op het onderwerp in.

Er is veel overlap tussen hoogbegaafdheid en verschillende diagnoses. In opleiding van deskundigen (artsen, psychologen en leraren) wordt bar weinig aandacht geschonken aan hoogbegaafdheid.

Ten onrechte wordt gedacht dat hoogbegaafden zich wel redden omdat ze zo slim zijn. Maar net als zwakbegaafden vormen hoogbegaafden een kwetsbare groep en er is wel degelijk een passend aanbod nodig om problemen te voorkomen. Onderpresteren, faalangst en zelfs depressiviteit komen vaak voor onder hoogbegaafden, waarvan akte. Hoogbegaafden zijn ook vaker depressief dan anderen.

Behandeling van hoogbegaafdheid lost meestal de andere problemen ook op. Dit boek is bedoeld voor ouders en hulpverleners en geeft veel inzicht in het denken en voelen van hoogbegaafden, plus nuttige en vooral ook praktische tips.

Het zal je niet verbazen dat wederom de hoogsensitiviteit, gedrevenheid, onaangepastheid en de soms heftige emoties kenmerkend zijn voor hoogbegaafdheid. We beseffen als geen ander waar het om gaat en zin liever trouw aan onze eigen waarden dan aan sociale regels waarvan we de zin niet inzien.

Nee dames en heren, geen autisme maar hoogbegaafdheid is de waarheid…!!

Als ik iets heb geleerd afgelopen jaar, is het wel dat autisme helemaal geen stoornis is.
Er is niets mis met je als je niet ‘normaal’ functioneert (tenzij er fysiek een beschadiging is). De ontwikkelingsachterstand en bijbehorende problemen in het overzicht, de verbinding, het vertrouwen hebben gevolgen voor het aanvoelen van anderen, de communicatie en de interactie.

De oorzaak van die achterstand is een intense gevoeligheid en een groot bewustzijn. Je kunt je voorstellen dat deze bijzondere mensen al vroeg (en dat kan, net als bij mij al in de baarmoeder zijn geweest) het vertrouwen in zichzelf en in anderen verliezen en het liefst wegvluchten!
En waar kun je heen als je jezelf niet van kant maakt? Precies, je lijf uit, het hoofd in!
Dat verklaart de grote kloof tussen denken en voelen, tussen theorie en praktijk.

Er zijn veel meer mensen die denken dat er iets mis met ze is terwijl dit juist de mensen zijn die het verschil gaan maken als ze erkend worden voor wie ze zijn en hun kracht en hun kwaliteiten gaan zien.
Ons onderscheidend en analytisch vermogen, onze gevoeligheid en intensiteit, ons out-of-the-box denken en creativiteit, ons gevoel van eerlijkheid en rechtvaardigheid, en onze gedrevenheid en passie voor één onderwerp: allemaal eigenschappen waardoor we bijzondere en vernieuwende dingen brengen!

Wij zijn degenen die de slapende massa wakker gaan maken.
Als we maar geloven in onszelf.
Maar het is moeilijk om dat vertrouwen terug te vinden als je dat nooit, of maar kort hebt gekend.

Voor al die mensen herschrijf ik nu “De waarheid over mijn autisme”, zodat het uitgegeven kan worden en in 2020 in de winkel komt te liggen. Dit boek gaat levens veranderen.

In 2015 kreeg ik een visioen van mijn boek, en nu, na jaren van zelfontwikkeling, inzicht en bewustwording ben ik ook zelf zover om de grotere waarheid te doorzien.

Geen stoornis, maar ons bewustzijn verklaart onze diepgang, onze intensiteit en ons anders-zijn. Het is tijd voor de waarheid!

Op 16 januari geef ik een lezing in Dieren, en ik zou het geweldig vinden als jij daar bij bent.
De lezing is gratis toegankelijk en aanmelden is niet nodig.
Pak je agenda en zet het er vast in:
16 januari van 19:30 tot 21:30, Van der Duyn van Maasdamstraat 63, 6951 DS Dieren.

Volg je hart want dat klopt altijd

“Volg je hart want dat klopt altijd”

Hoeveel mensen zeggen dat je je hart moet volgen?
Als je je hart volgt betekent dat, dat je je laat leiden door wat liefde zou doen. En dat is niet zomaar het volgen van een gril of emotie.

Liefde erkent alles wat er is, of dat nu fijn voelt of niet. Liefde heeft geen voor- en afkeur. Het IS.

Gister dag 4 van de jaartraining “Reis naar Verlichting” bij Ivo Wantola.. weer een bijzondere dag.
Zo dankbaar dat het Zelf begint te dagen.
Dat ik doorkrijg hoe ik in Zijn kan zakken en in mijn hart kan zijn.

In de middag ging ik ‘door de wormhole’ zoals ik dat ervaar, als een soort opening naar het Zelf. En bracht daarna een paar uur in Zijn, bewustzijn van het Zelf door. Pure stilte en liefde en gelukzaligheid. Meditatie houdt op waar het Zijn begint. Prachtig.

Misschien weet je nog dat ik voor 2019 besloot om van DOEN naar ZIJN te gaan.. wat een creatiekracht.. hoe dit gelopen is..

Sinds de cursus Hartebloei begin dit jaar ben ik meer in mijn hart. En met de jaartraining verdiept dit zich nog meer. Maar hoe meer je in je hart bent, hoe meer de dingen je ook raken, binnenkomen. Je voelt je kwetsbaar en juist daardoor vindt er heling plaats. Oude pijnstukken komen omhoog en worden in het licht van het Zelf geheeld. Dat is voor mij heel tastbaar gaande. Vandaag de pijn van afwijzing, eenzaamheid en kwetsbaarheid.

Zo zag ik afgelopen week een dierbare misschien wel voor het laatst. Tegen de normen in, omdat ik voelde dat ik dat moest doen. Een prachtig liefdevol samenzijn, het deed hem goed. Anderen denken daar anders over en dat begrijp ik. Ook dat is liefde, zij het in een andere uitingsvorm.

Je hart volgen betekent ook moedig durven zijn en tegen de regels in gaan, mensen tegen de borst stoten, niet in het plaatje passen, opschudding veroorzaken. Niet omdat dat is wat je wilt bereiken, maar omdat je recht wilt doen aan de liefde.

Maar daarbij komt dat je anderen soms pijn doet of teleurstelt en dat gevoel van schuld of dader zijn heb je te dragen. En kun je dragen omdat jij gedragen wordt door liefde..
Tegelijk is pijn ook een opening naar heling en bewustwording… je laat anderen zien hoe het anders kan en misschien is dat precies net wat er nodig is.. maar wie ben ik om dat te weten?

Soms speelt karma of het lot ook een rol en ben je onderdeel daarvan, een poppetje in het Grote Spel. Ook dat is werkelijkheid. Wie ben ik dan om te oordelen?
Als je begint te zien vanuit liefde zie je dat alles uiteindelijk liefde is… en daar begint overgave. Je hoeft het niet meer te weten, je hart weet het en dat is genoeg. Scheelt ook een hoop kopzorgen 😉

Je hart volgen is doen wat klopt. Zodat wanneer je later terugkijkt, kunt zeggen “het was het waard”. En dat je geen spijt hebt van de dingen die je niet hebt gedaan en je wel wilde doen of zeggen.

Grappig dat ik vóór deze cursusdag riep dat ik me overgaf.. bereid ben om mijn ‘ikje’ dat overal iets van vindt, los te laten.

Ik geef me over aan de liefde..
Zodat mijn Zelf nog meer door mij heen kan werken..
Wat een prachtige dankbare reis..

Triggers, oude wonden en de weg van heling

Triggers, oude pijn en de weg van heling

Soms zit je niet lekker in je vel. Dat kan komen doordat je getriggerd bent door een opmerking, gebeurtenis of dat iets je herinnert aan oud zeer. Maar deze pijn kan ook zomaar opkomen. Een gevoel van ongemak, uit balans zijn, zinloosheid, zwaarte of depressie zelfs. En als je besluit om aan jezelf te werken omdat je je leven wilt verbeteren, ga je deze oude wonden zelfs bewust opzoeken.

Oude pijn is als een wond waar nog een splinter in zit. Zolang die er nog zit zal de wond pijnlijk blijven, ook al lijkt het je niet in de weg te zitten. Totdat iemand hem aanraakt en je het uitschreeuwt van de pijn. Je zit er weer vol in. Maar als je de splinter er uit haalt, kan de wond helen en loop je hooguit nog met een litteken rond. De herinnering aan een gebeurtenis in je leven. Maar het doet je verder niks meer, de pijn is verdwenen.

Je moet dus bereid zijn om deze oud pijn aan te gaan, door de zure appel heen te bijten. Maar ja, die pijn wordt anders toch ook getriggerd zolang je die niet aan gaat…
En als je dan eenmaal op weg bent om jezelf te ontwikkelen, en je kijkt terug naar waar je vandaan kwam een half jaar of een jaar geleden… dan merk je opeens dat dingen veranderd zijn. Dat je je lekkerder in je vel voelt, dat omstandigheden verbeterd zijn, dat dingen makkelijker gaan dan voorheen… en dat is onbetaalbaar!

Want zo binnen, zo buiten. De veranderingen in jezelf hebben altijd effect op de rest van je leven en op de wereld. Ze zeggen niet voor niets, verander de wereld, begin bij jezelf. Zo is het.

En op een gegeven moment ga je voelen, weten, dat het klopt wat je aan het doen bent en waar je bent in het leven. Dat het precies de bedoeling is wat er gebeurt en wat jij doet. En ga jij een bijdrage zijn aan de wereld. Je hart barst soms open van geluk en je weet dat de pijn een ingang is naar meer vervulling. Dat te voelen is één van de mooiste dingen die er is. En dat gun ik jou ook.

Mijn sessies zijn tijdelijk in prijs verlaagd. Omdat ik nog niet veel mensen help kan dat. Ook jij kunt nu voor 25 euro een coach- en helingssessie van een uur boeken. Het aantal plekken is beperkt. Stuur hiervoor een mail naar els@praktijkmerlijn.nl

Op 16 januari geef ik ’s avonds een lezing in Dieren (20 minuten van Arnhem). Om het voor zoveel mensen toegankelijk te maken doe ik dit gratis. Het kost je hooguit 5 euro entree of de kosten voor je drankje. Aanmelden is niet nodig. Schrijf je HIER in voor mijn maillijst als je op de hoogte wilt blijven!

Aanstaande woensdagavond 18 december is de laatste Hartebloei meditatie avond bij mij thuis in Velp (bij Arnhem). Voor 15 euro ervaar je een thuiskomen in jezelf en in je hart en wil je dit gevoel nooit meer kwijt! Meld je aan met een mailtje naar els@praktijkmerlijn.nl

Autisme, bindingsangst en kwetsbaarheid

Autisme, bindingsangst en kwetsbaarheid

In de periode dat ik inzag dat ik bindingsangst had, zag ik een belangrijke overeenkomst met autisme: het afsluiten voor anderen dat ik deed. Ergens in mij zat angst en wantrouwen, en dat hield me tegen om werkelijk contact en nabijheid te ervaren. Ergens in mijn hechtingsproces had ik schade opgedaan; er zat een blokkade en dus was die op te lossen.

Toen ik besloot om dat proces aan te gaan kreeg ik van mijn vader opeens toevallig een boek over bindings- en verlatingsangst doorgegeven. Dat boek heeft veel bij me losgemaakt en inzicht gebracht. Een tijdje later kreeg ik van iemand anders een ander boek over hetzelfde onderwerp met veel praktische informatie en oefeningen. Dat heb ik met beide handen aangepakt. Het hele leven steunde me! Ook met een cursus Hartebloei waarin ik voor het eerst van mijn leven ervaarde dat mijn hart al heel is, ondanks de pijn die daar ook zat.

Ik leerde er om mijn hart open te houden en zo binnen, zo buiten: al mijn contacten kwamen in een ander licht te staan. Ik begon te zien welke mensen ‘warme’ contacten zijn en welke mensen moeite hebben met contact houden. Ik ben opgehouden om mijn best te doen om die ‘moeilijke’ contacten in stand te houden. En er kwamen mensen in mijn leven die wel veilig gehecht zijn en waarbij het makkelijk gaat. De bindingsangst is nog maar een fractie van wat het was, en ik weet zeker dat mijn vertrouwen in mezelf en in anderen straks 100% is.

Nu is dit natuurlijk mijn grootste les, en ik weet niet wat voor jou je grootste les of worsteling is in dit leven. Maar dit contact houden is één van de basismoeilijkheden van mensen met autisme. En tegelijkertijd één van de grote talenten! Want we zijn zo gevoelig dat we een groot vermogen hebben om onszelf en anderen aan te voelen en dus ook om ons bewust te zijn van wat zich allemaal in die verbinding afspeelt. En door het als levensles te zien kun je jezelf hierin ‘scholen’ en ontwikkelen, en kun je je blokkades opheffen zodat je enorme vermogen tot voelen en invoelen tot je beschikking komt.

Aan de buitenkant lijken we misschien heel kwetsbaar, maar daar zit juist een enorme kracht in verborgen. Een kracht die in deze harde wereld als minder wordt gezien, maar die zo nodig is om je heel en verbonden te voelen, ook met de zin van het leven. En diep van binnen zijn we ons allemaal wel ergens bewust van dit gemis.

Dit is de verborgen gave van autisme, en door deze te ontwikkelen kunnen we meer openheid, echtheid, warmte, betrokkenheid, kwetsbaarheid en liefde op deze planeet brengen. We zijn er niet voor niks en het is tijd dat we op onze waarde worden geschat. Maar pas als je jezelf voor vol aan gaat zien, gaan anderen dat ook doen. Dan ga je ook houden van je eigenheid, en ga je je behoeftes respecteren. En zie je hoe mooi je bent in al je kwetsbaarheid.

Back on Track

Goed nieuws! I’m back on track!

Deze weken is er zoveel in beweging.. en in één van de vorige blogs zei ik dat ik me niet meer met autisme bezig ging houden, maar puur met mijn reis naar ontwaken en verlichting.

Maar niets is minder waar. Het gaat namelijk nog steeds over autisme, alleen is me duidelijker geworden waar dat autisme thuis hoort: in mijn levensverhaal en niet in mijn identiteit. Het is iets wat zich soms laat zien, maar het is niet wie ik ben.

Hoe je naar jezelf kijkt, bepaalt namelijk hoe je bent. Kijk je naar jezelf als autist, en ben je vooral bezig met te kijken naar wat jou autistisch maakt, dan vergroot je dat en maak je dat tot werkelijkheid. Gedraag je je steeds autistischer.

Maar kijk je met een nieuwsgierige, open, geïnteresseerde houding naar jezelf, dan creëer je ruimte voor ontwikkeling en verandering. En word je dus minder autistisch.

Zit je in dualiteit, dan wil je het weten: ben je autistisch of niet.
Kijk je vanuit het idee dat alles één is, dan zie je dat het helemaal niet zo wart wit is. Je ziet hoe dingen elkaar beïnvloeden. En hoe je zelf invloed hebt op de realiteit, en deze dus schept. Heel interessant.

En dat is mijn reis, mijn levensverhaal: om er achter te komen hoe het werkelijk zit en wie ik werkelijk ben. En daar hoort zeker autisme bij, maar ook persoonlijke ontwikkeling, en de weg naar waarheid. Dat laatste is DE rode draad die door mijn leven loopt, en waar die naartoe leidt? Ik weet het niet, maar alleen al het volgen van die rode draad heeft me zoveel gebracht. En vanaf nu kun jij die draad met mij volgen want ik blijf mijn inzichten en ervaringen met jullie delen.

De foto hieronder is uit de nieuwste Els Live. Klik HIER om deze te bekijken.

Buikpijn

Ooh my..  het leven brengt me in een stroomversnelling.
En dat is niet altijd leuk.

Bij ‘toeval’ kreeg ik een paar weken geleden een lifecoach in de schoot geworpen.
Iets waar ik heel erg dankbaar voor ben. Maar ik verheugde me al in spanning.
Met Daan klikt het enorm, we resoneren helemaal met elkaar, delen dezelfde visie, zijn beiden positief en enthousiast. En.. we komen heel snel tot de kern.

Vanmorgen was het eerste echte coachgesprek en het werd al meteen duidelijk waar precies de pijn en de zelfsabotage zat. Ik ging meteen flink in proces. Ik heb er zelfs buikpijn van!

De foto hierboven heeft mijn moeder ooit genomen, toen ik boos en verdrietig was. Ik wilde helemaal niet op de foto, want ik voelde me rot. En dat is precies wat we zelf ook doen als we ons vervelend voelen: we kijken dan liever niet in de spiegel. Liever kijken we de andere kant op en wachten we tot de bui weer over is en we ons weer normaal voelen.

Maar ja, zo’n coach… die IS er nu eenmaal om me te confronteren met mezelf.
En dat gebeurde vanmorgen dus ook. En nu voel ik me weer net als dat kind in me. Gekwetst, boos, verdrietig. Bang om het niet goed te doen.

Die angst verlamt me nog steeds. Ik kom niet gauw tot ‘doen’, tot actie.
Nu ga ik dus mijn hele huis vol met briefjes hangen met Fuck it, gewoon DOEN! om me er aan te herinneren om tot actie over te gaan in plaats van te twijfelen, te piekeren en nergens toe te komen.

Al tijdens het gesprek voelde ik oud zeer, en ook flinke weerstand om dat aan te gaan. Liever rende ik hard weg. Maar ja, met een coach gaat dat dus niet. Mijn God wat ben ik blij dat ik nog even mag 🙂 het coachtraject duurt nog een paar maanden.

Liefst heb ik dit natuurlijk ook anders. Heb ik dat dingen me makkelijk afgaan, zodat ik de dag met een voldaan gevoel afsluit, in plaats van een knagend schuldgevoel.

Inmiddels heb ik al heel wat oude papieren opgeruimd, iets waar ik ook enorm tegenop zag.. en het voelt enorm goed om gewoon te gaan DOEN. Ik verheug me erop dat dit een nieuwe gewoonte van me is geworden, maar ik zie ook wel een beetje tegen het proces op.. maar ik weet: er zit niets anders op dan er gewoon in te gaan en in die spiegel te kijken.

Naast een coach in het DOEN heb ik ook een leraar in ZIJN, Ivo.
Hoe paradoxaal ook, ik verlang naar het bewustzijn en de Verlichting waar Ivo me in lesgeeft.
En tegelijk is daar de persoon, mijn ‘ikje’ dat worstelt met oude pijnstukken.
En dat bestaat allemaal naast elkaar, door elkaar heen. Een perfecte dans.

Els Live #8 gaat over dat ikje, en wie we werkelijk zijn. Ga naar Facebook om ‘m te zien.

De Waarheid


De foto hierboven nam ik een paar jaar geleden op een prachtige, mistige herfstochtend. Wat een magie. Gewoon betoverend, hoe de zon door de mist straalt. Tijdens die wandeling voelde ik verstilling en verwondering over het leven. Het had iets mystieks, dat bos gehuld in mist, en die zonnestralen daar doorheen.

Dat is sowieso altijd al iets geweest, die verwondering over het leven en de nieuwsgierigheid naar de magie achter het leven. Nieuwsgierigheid naar de diepere waarheid die in het gewone leven zo versluierd is dat we haar nauwelijks opmerken. Druk als we zijn in onze eigen gedachten, gewoontes en bezigheden. Alsof we opgesloten zitten, elk in zijn of haar eigen cocon van werkelijkheid. Op sommige momenten schijnt deze Waarheid even door, bijvoorbeeld als je in de ogen kijkt van een pasgeboren baby, bij een nieuwe liefde of in de aanwezigheid van iemand in de laatste dagen of uren van zijn leven. Of bij een spirituele leraar die in deze Waarheid leeft.

Ik heb vaak gezegd dat DE waarheid niet bestaat, en daarmee bedoel ik dat ieder de werkelijkheid weer anders ziet, gekleurd door de eigen ervaring, overtuigingen en waarneming. Maar tegelijk met dit, is er nog iets anders. En dat heeft te maken met die zon, die door de mist scheen, in dat bos. Er bestaat zoiets als de ultieme Waarheid. En er zijn tal van leraren die hierover vertellen, waaronder Eckhart Tolle in ‘De kracht van het NU’. Daar heb ik in mijn moeilijkste periode heel veel aan gehad.

Je zult misschien weten dat de titel van mijn boek ‘De waarheid over mijn autisme’ in een visioen tot me kwam, en daar staat ook het woord ‘Waarheid’ in. Waarheid is altijd een belangrijk woord, een belangrijke waarde voor me geweest. Eigenlijk ben ik mijn hele leven al op zoek geweest naar de waarheid. Mede daardoor kwam ik met mijn autisme ook verder, doordat ik steeds het grotere plaatje ontdekte, waar alle waarheden naast elkaar bestaan.

Door het schrijven van mijn boek ben ik ook gaan ondernemen, om mensen met autisme te helpen, dacht ik. Want mijn verhaal ging ten slotte over autisme. En dat gaat het ook, nog steeds. Maar als ik eerlijk ben, heb ik afgelopen week ontdekt dat de rode draad in mijn verhaal, en in mijn leven, over Waarheid gaat. Dat andere woord in de titel 🙂

Want mijn zelfonderzoek en ontdekkingen gingen verder… en verder…
En het leven bracht me een leraar die in deze Waarheid is, en door zijn tips, meditaties en oefeningen begin ik zelf af en toe een glimp van deze Waarheid op te vangen. Alsof de zon door de mist breekt, en eventjes alles Verlicht is! Deze ervaring slaat alles.. en is alles.. alles ook, waar ik altijd naar verlangde. Vanaf mijn vijftiende al, toen ik begon met mediteren.

En eerlijk, die Verlichting, die Waarheid is belangrijker voor me dan autisme, en mensen helpen met autisme. Natuurlijk kan ik met mijn ervaring en mijn boek ook mensen met autisme helpen, maar daar ligt de aandacht niet langer op. Het grotere plaatje van mijn leven laat zien dat Waarheid méér mijn ding is dan autisme. Niet meer vanuit beperkingen of problemen en wat daartegen te doen, maar ontdekkingen, openbaringen, verwondering en magie! Merk je het verschil?

En er is één ding dat ik weet: dat hoe meer ik weet, hoe minder ik weet (in de zin van plannen hebben hoe iets vorm krijgt). De dingen ontstaan gewoon, als ingeving, of omdat het leven het me brengt. Zo heb ik vorige week ‘toevallig’ een gratis lifecoach gekregen door naar een ingeving te luisteren. Pure magie! Nee, het is geen magie: zo werkt het leven als je met het leven mee stroomt. Niet met je eigen ‘ik wil’, maar vanuit een grotere ‘wil’ of ‘bedoeling’. En meestal ontdek je het waarom pas veel later, als je weer het grotere plaatje overziet.

Hoe mijn aanbod vorm gaat krijgen weet ik ook nog niet precies, maar de Hartebloei avonden gaan wel gewoon door, net als de individuele coaching. Ook ben ik gewoon elke donderdag om 10:00 live, alleen is nu de draad het zoeken naar, en ontdekken van Waarheid, in plaats van autisme. De Els Live over Waarheid staat op de Facebookpagina van Praktijk Merlijn. Daarin vertel ik hier meer over.

Acceptatie

Acceptatie

Acceptatie is de eerste stap om ruimte te maken voor ontwikkeling. Ik zie veel mensen met autisme vechten tegen hun problemen, of nog pijnlijker, tegen hun anders-zijn.

Hoe acceptatie in zijn werk gaat heb ik gisteravond nog eens ervaren toen ik mijn bril vergat voor een etentje en een prachtig concert waar ik met een groep vrienden heen ging, en waar ik al maanden naar uitkeek. Ik moest het doen met een flinke waas.

Dat deed me denken aan hoe ik mezelf ben gaan accepteren nadat ik de diagnose kreeg. Het viel me op dat er over acceptatie nauwelijks gepraat werd, laat staan over het innerlijke proces dat acceptatie is.

Want het is zo zonde om te blijven hangen in een kleinere, beperkte versie van jezelf. Sterker nog, de zogenaamde beperkingen op sociaal en communicatief vlak bestaan niet eens! Maar je kunt pas groeien als je de situatie eerst accepteert zoals die is. Met alle problemen die je ervaart.

Maar hoe doe je dat dan?
Acceptatie is ten eerste erkennen wat er is. Dat je het moeilijk vindt om aansluiting te krijgen bij anderen bijvoorbeeld. En ook dat dat pijn doet. En daar heb je moed voor nodig.
Ook die gevoelens en die pijn hebben jouw erkenning nodig. Zonder erkenning blijf je strijden tegen wat er is en blijf je strijden tegen jezelf. En die strijd kent alleen maar verliezers.

Pas als je bereid bent om de feiten, de realiteit met alle gedrag, gedachten en gevoelens, onder ogen te zien, kun je ook werkelijk zien wat er is.
En dat is meteen de tweede fase: je gaat zien wat er is.
Als je dat kunt doen zonder er strijd of verhalen aan te koppelen, ben je vrij.

Dat is ook het punt waarop je nieuwe mogelijkheden gaat zien, die je eerder niet kon zien doordat je hoofd vol was met commentaar, protest of je best doen om het goed te doen. In jou is ruimte voor groei!

Vanuit mijn eigen ervaring weet ik dat er heel veel meer mogelijk is en dat we helemaal niet beperkt zijn. Het werkt bij ons gewoon anders!

Van het etentje en het concert heb ik trouwens ontzettend genoten gisteravond 🙂

Op de Facebookpagina van Praktijk Merlijn staat trouwens de video waarop deze blog gebaseerd is: Els Live #6: Accepatie.