Autisme, bindingsangst en kwetsbaarheid

Autisme, bindingsangst en kwetsbaarheid

In de periode dat ik inzag dat ik bindingsangst had, zag ik een belangrijke overeenkomst met autisme: het afsluiten voor anderen dat ik deed. Ergens in mij zat angst en wantrouwen, en dat hield me tegen om werkelijk contact en nabijheid te ervaren. Ergens in mijn hechtingsproces had ik schade opgedaan; er zat een blokkade en dus was die op te lossen.

Toen ik besloot om dat proces aan te gaan kreeg ik van mijn vader opeens toevallig een boek over bindings- en verlatingsangst doorgegeven. Dat boek heeft veel bij me losgemaakt en inzicht gebracht. Een tijdje later kreeg ik van iemand anders een ander boek over hetzelfde onderwerp met veel praktische informatie en oefeningen. Dat heb ik met beide handen aangepakt. Het hele leven steunde me! Ook met een cursus Hartebloei waarin ik voor het eerst van mijn leven ervaarde dat mijn hart al heel is, ondanks de pijn die daar ook zat.

Ik leerde er om mijn hart open te houden en zo binnen, zo buiten: al mijn contacten kwamen in een ander licht te staan. Ik begon te zien welke mensen ‘warme’ contacten zijn en welke mensen moeite hebben met contact houden. Ik ben opgehouden om mijn best te doen om die ‘moeilijke’ contacten in stand te houden. En er kwamen mensen in mijn leven die wel veilig gehecht zijn en waarbij het makkelijk gaat. De bindingsangst is nog maar een fractie van wat het was, en ik weet zeker dat mijn vertrouwen in mezelf en in anderen straks 100% is.

Nu is dit natuurlijk mijn grootste les, en ik weet niet wat voor jou je grootste les of worsteling is in dit leven. Maar dit contact houden is één van de basismoeilijkheden van mensen met autisme. En tegelijkertijd één van de grote talenten! Want we zijn zo gevoelig dat we een groot vermogen hebben om onszelf en anderen aan te voelen en dus ook om ons bewust te zijn van wat zich allemaal in die verbinding afspeelt. En door het als levensles te zien kun je jezelf hierin ‘scholen’ en ontwikkelen, en kun je je blokkades opheffen zodat je enorme vermogen tot voelen en invoelen tot je beschikking komt.

Aan de buitenkant lijken we misschien heel kwetsbaar, maar daar zit juist een enorme kracht in verborgen. Een kracht die in deze harde wereld als minder wordt gezien, maar die zo nodig is om je heel en verbonden te voelen, ook met de zin van het leven. En diep van binnen zijn we ons allemaal wel ergens bewust van dit gemis.

Dit is de verborgen gave van autisme, en door deze te ontwikkelen kunnen we meer openheid, echtheid, warmte, betrokkenheid, kwetsbaarheid en liefde op deze planeet brengen. We zijn er niet voor niks en het is tijd dat we op onze waarde worden geschat. Maar pas als je jezelf voor vol aan gaat zien, gaan anderen dat ook doen. Dan ga je ook houden van je eigenheid, en ga je je behoeftes respecteren. En zie je hoe mooi je bent in al je kwetsbaarheid.

Geef een reactie