Blog

Het goede leven

Het goede leven

Vroeger had ik een overbuurman waar ik vol verbazing naar keek. Als ik op mijn vrije dag de was op zolder stond op te hangen, keek ik van bovenaf in zijn tuintje. Daar lag hij dan heerlijk in de zon te genieten. Niks te doen. Te relaxen.

Daar verlangde ik ook naar. Altijd was ik hard aan het werk. In die tijd werkte ik fulltime en runde ik het huishouden ook. Als ik maar harder werk, verdien ik straks meer en kan ik van het leven genieten. Dacht ik.

Hoe ver kon ik er naast zitten.
Eerst maakte ik promotie.
Toen ging ik er freelance naast werken.
Toen maakte ik nog een keer promotie.
Ik bleef maar hard werken.

Mezelf toestaan om te relaxen was een no go.

Die fulltime baan ben ik na mijn diagnose kwijtgeraakt.
Zonder werk en zonder samenwonen met een partner is het stukken rustiger.

Als de zon schijnt kan ik in de zon gaan zitten genieten, net als die overbuurman toen. Nu zie ik dat ik daar moeite mee heb omdat ik ergens nog steeds vind dat ik niet goed genoeg ben. Maar ik weet ook: de oplossing zit van binnen, in mezelf. Ik kijk de spreekwoordelijke tijger in de ogen totdat hij gaat liggen en me gehoorzaamt. Ook al ben ik bang.

Met mijn autisme zat ik heel ver weg in mijn holletje. Daar kruip ik nu langzaam uit.
Want ik heb zoveel in mijn mars. Ook al geloof ik het soms zelf nog niet.
Als ik achterom kijk heb ik al zoveel achter me gelaten wat bij de beperking hoorde. De sociale problemen en de problemen met communiceren. Het gaat allemaal zoveel meer vanzelf. En dat gun ik jou ook!

Ik heb nog zoveel toffe plannen waarmee ik zoveel mensen ga helpen om hun kwaliteit van leven te verbeteren. Er zit zoveel liefde en zoveel passie in me om dit te brengen.
Vaak deal ik nog met moeheid, planning, en concentratieproblemen. Ik voel me een tere bloem die net opengaat.

In die reis neem ik jullie graag mee.
Deel ik met jullie.
Want ik weet dat er heel veel meer moois aankomt.
Dat zit allemaal nog in de knop.

Het leven is goed.
Doe het goede, zie het goede, denk het goede.
Leef het goede en het goede komt naar je toe.

Ik wil alles

Ik wil alles

Wie ik dacht te zijn ben ik verloren
Om te vinden wie ik werkelijk ben

Ik ben nog steeds wel bang, maar ik ben het niet meer
Want niets is wat het lijkt

Nu wil ik alles
En nu wil ik ook niets

Ik wil niet alleen de seks, ik wil ook de liefde
Ik wil niet alleen de noten, ik wil ook de muziek

Ik wil niet alleen werk, ik wil mijn werk leven
Ik wil geen vakvrouw zijn, ik wil overal mezelf zijn

Ik wil geen balans, ik wil leren balanceren
Ik wil het eind niet halen, ik wil niet eens een eind

Ik wil dat niemand dit leest maar ik wil dat iedereen het ziet
Ik wil dit speciaal met je delen, maar eigenlijk hoeft het niet

Geen Quick Fix

 

Geen Quick Fix

OK, soms is een praktische, snelle oplossing even handig. Maar uiteindelijk brengt het je niet echt verder. Als je een beetje nadenkt heb je dat meteen door.

Als je te horen krijgt dat je een vorm van autisme hebt is er meestal hulp nodig. En gelukkig is er ook heel veel hulp mogelijk om met de beperkingen om te gaan die bij autisme horen. Maar toch. Ik zie de reguliere hulpverlening en hulpmiddelen meer als ‘gereedschap’: je krijgt een tool, een handigheidje waardoor je beter om kunt gaan met je problemen. Een soort van quick fix. Van buitenaf gezien functioneer je beter. Je kunt beter meekomen in de maatschappij: op het werk, op school of in je thuissituatie. Maar van binnen nog steeds voel je je onzeker, anders. De vreemde eend in de bijt.

Na mijn diagnose kreeg ik ook handvatten om beter met mijn beperking om te gaan. En die hebben me die eerste periode ook echt geholpen. Bijvoorbeeld door het scoren van mijn gevoel leerde ik mijn energie beter te verdelen. En de psycholoog gaf me een tip om gesprekken soepeler te laten verlopen (ik verving één woord en dat hielp enorm).

Maar van binnen voelde ik me nog steeds in de war. Het gevoel niet in deze wereld te horen was er nog steeds, en ik begreep er niks van. Ik was ten slotte ook heel slim. Zou ik dan door mijn autisme een ander, vreemd soort mens zijn? Een mens waarbij menselijke eigenschappen als sociaal gevoel en empathie ontbreken? Dat beeld kreeg ik van autisme en ergens klopte het niet voor mij.

Dat het inderdaad niet zo was ontdekte ik jaren later toen de dingen op hun plek begonnen te vallen. Mijn therapeut en de autismecoach waar ik kwam merkten op dat het uitzonderlijk was hoe dingen meer vanzelf gingen, zoals het aanvoelen van mijn lijf. Lichaamssignalen, emoties en gedachten werden steeds meer één geheel. Sociale situaties gingen makkelijker, de woorden kwamen gewoon in me op waar ik ze eerder altijd bedacht. Ik zag steeds minder problemen en steeds meer mogelijkheden. Langzaamaan ging het piekeren voorbij.

Dit kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Het kostte me moeite, tranen, moed en geduld met mezelf. Maar ik geloofde in mezelf en ik geloofde in mijn benadering: een echte oplossing kon alleen van binnenuit komen. Dus ik besloot om mijn binnenkant te onderzoeken en begon met het erkennen wat ik voelde, dacht, waarnam. Eindelijk nam ik mezelf nu serieus, boven alles wat anderen me vertelden. En dus ook boven alles wat ik las is over hoe het is als je een vorm van autisme hebt. Dat voelde direct al beter.

Nu, na zeven jaar van onderzoeken en uitvinden weet ik wie ik ben en weet ik wat ik wil. Ik voel me geen vreemdeling meer maar een mens met een missie.

Mijn ding is niet om je met een quick fix van tips en trucs naar huis te sturen. Mijn ding is the real thing. De grote transformatie. Het zorgen dat jij van binnenuit groeit, uit je oude jas groeit en ontdekt hoe het zit. Dat je oplossingen gaat zien. Dat je uit je hoofd komt en je heel voelt. ‘Toevallig’ heb ik ook een achtergrond op het gebied van healing en meditatie. Dat ik op mijn zestiende met healing begon is achteraf geen toeval zie ik nu. Het was één van de puzzelstukjes in de grote puzzel van mijn leven. Het gaat echt goed met me, nu.

Dat gun ik iedereen met én zonder autisme: echt geluk ervaren, zin hebben in het leven en op je eigen manier een bijdrage leveren om van deze wereld een mooiere plek maken. Dat talent ligt in autisme verborgen.

What if I’m OK

Fuck it! Dat dacht ik vanmorgen bij mijn rondje hardlopen.
Waarvan ik dacht dat ik nooit zou kunnen, DOE ik nu gewoon.

2x per week loop ik met gemak een half uurtje hard.
Ik word ’s morgens wakker zonder die steen die (tot voor kort) altijd in mijn maag zat.
Ik voel me steeds fitter en lekkerder in mijn vel.

Maar niet alleen dat.

Het kan me steeds minder schelen wat anderen van me vinden.
Ik leef op mijn manier en geniet daarvan.
Van binnen voel ik me steeds vrijer.

Ik LEEF!

Mensen om me heen hebben me zien veranderen.
Ik heb me niks aangetrokken van wat de deskundigen zeggen over autisme.
Ja ik heb het allemaal gelezen.
En ja ik herkende heel veel beperkingen.

Ik had moeite met contacten leggen.
Met het ‘lezen’ van anderen.
Het omgaan met mensen was een raadsel voor me.
Ik voelde me als een klein kind, onhandig en dom.
En ik voelde me onzeker en bang.

AUTISME. Het is niet wat het lijkt.

Juist door NIET te geloven in de beperkingen kon ik eruit komen.
Door ZELF vragen te stellen en te onderzoeken ontdekte ik zoveel méér.
Door te zeggen Fuck it! kwam er zo’n enorme kracht vrij.
En die kracht is alleen maar groter geworden.

Want na jaren ervaring weet ik dat het werkt.
En ik weet HOE het werkt.

Aan de buitenkant ben ik de zoveelste bijstandsmoeder.
Eentje met een beperking, in de WIA.
Je weet wel, kinderen naar school brengen en naar zwemles.
Een klein autootje, zelden nieuwe kleren en veel tweedehands meuk.

Maar van binnen weet ik beter. Het gaat daar helemaal niet om.
OK, ik hou van mooie spullen en als ik zou kunnen zou ik die gegarandeerd kopen.
Maar the fast life is niet voor mij.
Ik ga goed op veel rust en de pareltjes geef ik aan jou.

Want ik gun het jou ook.
Dat je die kracht gaat ontdekken.
Dat je die rust en die vrijheid gaat voelen.
Dat je die prachtige persoon gaat worden die je van binnen al bent.

Autisme en vriendschap – een onmogelijke opdracht?

Gister in het autivrouwencafé ging het gesprek over vriendschap.

Voor mensen met autisme een lastig iets. Vooral omdat het moeilijk is om in te schatten wat de ander denkt. Hierdoor hebben de meesten een flinke sociale faalangst waardoor ze niet voor zichzelf uit durven te komen en zich dan maar aanpassen aan de ander. Met als gevolg dat ze vaak iets doen wat ze zelf helemaal niet leuk vinden en geen zin in hebben. Van binnen is de deur naar de ander dan al dicht gegaan.

Dat is jammer, want vaak niet nodig. De twijfels, de zorgen, en de soms slapeloze nachten bezorgen we vooral ons zelf. Een deelneemster die haar zorgen met haar vriendin besprak, vertelde dat die vriendin helemaal geen probleem zag waar zij zelf dat wel zag.

Maar voor de meesten is het uitspreken van de eigen zorgen, twijfels en behoeften een te grote stap. Vaak weten mensen met autisme niet eens wat hun eigen behoefte is. Passen ze zich aan de ander aan, het bekende ‘kameleon’ effect. Of komen er de volgende dag pas achter dat ze eigenlijk helemaal geen zin hebben in wat ze hebben afgesproken. En dan is het te moeilijk om er nog op terug te komen. Ze weten niet hoe te verwoorden, of kunnen zich er gewoon niet toe zetten door de sociale faalangst. En dan is de spreekwoordelijke deur alweer gesloten. Is doorgroeien naar een hechte, warme vriendschap uitgesloten.

Sommigen hebben wel hartsvrienden en vriendinnen, maar die stammen meestal uit een ver verleden. Dat zijn de vrienden waar je wel alles van jezelf durft te laten zien en je veilig bij voelt. Die vrienden raak je gewoon niet meer kwijt, daar mag je helemaal jezelf zijn. Maar nieuwe vriendschappen daar lukt het niet mee om die zo vertrouwd te krijgen.

We hebben de stadia van vriendschap besproken:

Fase 1: Kennismaking en aftasten
Je ontmoet iemand en je ontdekt veel overeenkomsten: omstandigheden, interesses, opleiding of werk. Een spiegel van jezelf, je herkent veel van jezelf en het is leuk om van gedachten te wisselen over jullie gedeelde onderwerpen. Tegelijk ga je na of er een vriendschap in zit, of je het contact met deze persoon verder uit kunt diepen. Voel je je veilig? Is er een klik? Gaat het soepel?

Fase 2: Leuke dingen doen
Je durft het aan om dingen met elkaar te doen. Je spreekt af om ergens wat te drinken, naar een evenement te gaan, een cursus of uitstapje. Logeren, weekendje weg of vakantie valt hier voor sommigen ook al onder. Voor anderen nog niet.

Fase 3: Infiltreren in elkaars dagelijkse leven
Het vertrouwen is zo groot dat je over alles kunt praten met elkaar. Je ontmoet elkaars familie en vrienden. Je raakt vertrouwd met elkaar. De ander is onderdeel van je leven, hoort erbij. Je appt, belt, ontmoet elkaar zomaar, gewoon omdat het fijn is. De vriendschap groeit door te delen over wat je meemaakt en wat je beweegt, ook in het onderlinge contact.

Fase 4: Verbinding
Jullie basis is zo sterk, die kan nu alles hebben. Dus ook al ontstaan er verschillen, in bijvoorbeeld levensfase of zienswijze, daarmee kun je elkaar nu juist inspireren en verdiept de vriendschap zich. Je ziet het mooie in de persoon, los van de meningen en ervaringen. De verbinding staat vast. In tijden van nood ben je er voor elkaar. Dan leer je je echte vrienden kennen zeggen ze niet voor niets.

Fase 5: Meegroeien met elkaar
Hoe vaak of hoe weinig je elkaar ook ziet, het is altijd goed. Je weet dat de ander er altijd is en andersom. Ook al veranderen de omstandigheden, bijvoorbeeld door de komst van kinderen of een verhuizing, de vriendschap staat als een rots. Levenslang.

Zelf heb ik een vriendin in Australië en die zie en spreek ik eigenlijk alleen als ze in Nederland is. Dat is een keer per drie jaar, gemiddeld. Maar dan voelt het alsof wel elkaar gisteren nog spraken, ook al hebben we zoveel in te halen en te bespreken, het is altijd even fijn en leuk. Ik ken haar van mijn studietijd. Duidelijk fase 5!

Het contact leggen met nieuwe mensen gaat meestal wel goed. Telefoonnummers uitwisselen en nog eens afspreken, we weten meestal wel hoe we dat moeten doen. Waar het vaak mis gaat bij het maken van nieuwe vriendschappen is de stap van fase 2 naar fase 3, het naar elkaar toe groeien. Het lastige is het laten zien van jezelf, het omgaan met de verschillen. Bijvoorbeeld een andere zienswijze of geen zin hebben om te doen wat de ander voorstelt. Het bewaren van de harmonie is dan belangrijker waardoor de eigen behoefte of verlangens weggedrukt worden… met als gevolg onvrede en een gevoel van afstand.

Vaak laten vrouwen met autisme dan niets meer van zich horen. Het contact moet dan van de ander komen en als dat niet gebeurt is de vriendschap in spé verloren. Het leven gaat door, en andere mensen gaan ook gewoon door…

Als het keer op keer niet lukt om vrienden te maken, is dat schrijnend. Het doet wat met je. Je gaat negatief denken over jezelf en de (sociale) faalangst groeit. Het gevoel er niet bij te horen, niet begrepen te worden, of van een andere planeet te komen kennen we allemaal.

Zelf heb ik talloze keren afgesproken met nieuwe mensen en het er na een aantal afspraken ook bij laten zitten. Meestal hoorde ik dan ook niets meer van de ander en bleef het daarbij. Ik vroeg me ook af, passen deze mensen niet bij me? Ligt het aan mij? Wat gaat er mis? Maar ik kwam er niet uit. Telkens weer twijfelde ik aan mezelf en liet het er dan maar bij zitten. Kennelijk was ik niet goed genoeg, niet leuk of interessant genoeg. Dacht ik.

Nu heb ik voor het eerst sinds mijn studietijd een nieuwe vriendin en met haar gebeurt het nu wel: bij onze laatste afspraak was er een soort klik, een gevoel van dichter bij elkaar zijn, meer nabijheid en vertrouwen. Ik zie een toekomst in deze vriendschap. De aftastfase is voorbij, dit zit goed!

Het is alsof de mist is opgetrokken en ik nu voel en zie wat gepast is en wat klopt. Dat ik in haar hetzelfde gespiegeld zie: ook zij is mij aan het aftasten en moet eerst vertrouwen winnen. Dat we tegelijk zeggen hoe fijn we het vinden om elkaar te zien (en het ook gemeend is). De vriendschap groeit op een natuurlijke manier. En: deze persoon heeft geen autisme, dus ook van haar kant gaat het vanzelf.

Dit kan alleen maar doordat ik meer op mijn gevoel heb leren vertrouwen. En vooral mijn gevoel heb leren (her)kennen. Daarvoor heb ik heel wat persoonlijke rommel (lees: oude overtuigingen, pijn en emoties) moeten opruimen, maar het is het zo waard! Weet dat iedereen met oude rommel rondloopt, alleen de een wat meer dan de ander. En -helaas- lopen veel mensen met autisme met heel veel oude rommel rond. Dat is logisch als je de wereld zo anders ervaart en als je daar niet in gekend wordt. Autisme is helemaal niet ingewikkeld! Die oude rommel maakt het ingewikkeld. Ik ben ervan overtuigd dat jullie dit gevoel ook hebben, maar dat het ergens heel ver weg zit, net als het bij mij heel lang ver weg heeft gezeten.

 

By the way, Vera Helleman legt het in deze video uit: https://www.youtube.com/watch?v=6ZjBF65owag

Tegelijk is er een ander contact waarvan ik eerst dacht dat het een vriendschap kon worden maar het niet wordt. Deze vrouw heeft een vorm van autisme. We zien elkaar regelmatig omdat onze levens elkaar kruisen op een bepaalde plek. Er zijn gedeelde interesses en omstandigheden. Genoeg ingrediënten voor een potentiële vriendschap. Ondanks een paar uitnodigingen van mijn kant is er nog geen persoonlijke afspraak van gekomen en die gaat er waarschijnlijk ook niet meer komen. De klik is er nog steeds en ik vind het nog altijd leuk om haar te ontmoeten, maar als het niet werkt, dan niet!

De kern van het probleem is niet het verwoorden van wat we voelen, denken of willen. Het probleem is dat je eerst moet weten wat je wilt, voelt of denkt om het te vertellen! Daarvoor moet je je bewust zijn van jezelf. Van wat je voelt, waar je staat, wat je wel of niet leuk of fijn vindt. En dat is precies waarom het voor mij nu makkelijker gaat. Ik ben dichter bij mezelf gekomen. Niet alleen door aan lichaamsbewustzijn te werken met therapie, ook door ruimte in mijn hoofd te maken door te mediteren en me bewust te worden van mijn denkgeest. En me te verdiepen in hoe die denkgeest werkt. Om zo de baas te worden over mijn gedachten.

Uit eigen ervaring weet ik dat je met autisme zoveel meer kunt dan je denkt!
Daarover wil ik je graag inspireren.

Zaterdag 6 april geef ik een lezing in het Inloophuys in Dieren

Zondag 7 april werk ik mee aan de dag voor hoogsensitieve vrouwen in Arnhem

Mijn boek “De waarheid over mijn autisme”

6 april – Kom je ook?

Breek uit de beperking, het is mogelijk!

Zaterdag 6 april om 14:30 sta ik in het Inloophuis in Dieren met een lezing “De waarheid over mijn autisme”.(Van der Duyn van Maasdamstraat 63, 6951 DS Dieren)

Er is meer mogelijk met autisme dan je denkt.
Dat heb ik zelf ervaren en daarover kom ik vertellen.
Wat is waar over de beperkingen die bij autisme horen?

Uit mijn hoofd, in mijn lijf.
Van verwarring naar begrijpen.
Van opgesloten in mezelf, steeds meer opengaan.
Van depressie naar een positieve levenshouding.
Van beperking naar mogelijkheden.
Dat is mijn verhaal.

Tussendoor lees ik stukjes voor uit mijn boek “De waarheid van mijn autis

me”, dat je ter plekke kunt kopen.

Kom ook en laat je inspireren!

Ps. De informatiemarkt is van 13:30 tot 17:00

Toegang GRATIS

De waarheid over mijn autisme 2.0

De waarheid over mijn autisme 2.0

Afgelopen tijd heb ik ingezien dat mijn autisme er nog steeds wel is, zij het in een veel lichtere vorm dan vroeger. Dat ik nog steeds te laat of een beetje gek reageer op onverwachte situaties. Dat ik net wat andere woorden gebruik dan normaal. Of dat ik doorschiet in analyseren en in mijn hoofd schiet, in plaats van bij het gesprek te blijven met mijn aandacht.

Een hele tijd was ik er van overtuigd dat autisme kan genezen. Dat je voorbij je autisme kunt komen door persoonlijke ontwikkeling en het uitwerken van wat er in je systeem vastzit. Denk hierbij aan beperkende overtuigingen en emotionele pijn van vroeger. Dit was wat ik riep en dit was waar ik in geloofde.

Nu kom ik langzaam een beetje terug op die overtuiging. Het was namelijk een statement geworden, een overtuiging, en nu kwam ik mezelf daarin tegen. Heel interessant overigens. Op een diepere laag wilde ik namelijk nog steeds van mijn autisme af. Had ik nog niet helemaal geaccepteerd dat ik ben zoals ik ben – op dit moment. Daarom zou ik wel even laten zien hoe ver ik mijn autisme al overwonnen had. Een innerlijke strijd met mezelf. En dat zat me niet lekker.

Wat zeker heel cool is, dat ik intussen heel veel heb ontdekt over hoe we als mens in elkaar zitten. En hoe het werkt met persoonlijke groei en helingsprocessen en de invloed van ons familiesysteem in ons doen en laten. In mijn hoofd en in mijn lijf is veel meer ruimte ontstaan en ik ben veel beter geworden in sociale situaties en communicatie. Ik begrijp mezelf, anderen en het leven zo veel beter.

Afgelopen jaar stond vooral in het teken van verbinding. Het voor autisme zo kenmerkende afsluiten was onderdeel van een hechtingsstoornis. Met bijbehorende bindings- en verlatingsangst waarvan bij mij de bindingsangst overheerste. Mijn relatie benauwde me al gauw en dan creëerde ik afstand door me in mezelf te keren. Ik besloot dat aan te pakken en begon te herkennen wanneer ik me afsloot en wat er dan in me omging. Want ik wilde het echt anders. En ik zag ook, dat het probleem in mezelf zat en niet in de relatie. Sterker nog, ik heb me nog nooit zo thuis gevoeld bij iemand als bij mijn partner.

Telkens als ik doorhad dat ik mezelf afsloot, ben ik het gaan benoemen. Ik gaf het eerlijk toe aan mijn partner en nam zo niet alleen de verantwoordelijkheid voor de relatie terug, de verbinding was er ook meteen weer. En nu ik dit mechaniek gehackt heb, wordt pas duidelijk waarom ik het deed. Onder dit mechaniek zit een oude wond. De wond van eenzaamheid. Het gevoel er alleen voor te staan en op niemand kunnen vertrouwen. Het niet goed genoeg zijn zoals ik ben, het moeten verdienen door te bewijzen dat ik het waard ben. Ik ben als kind als mijn best gaan doen om liefde en erkenning van mijn ouders te krijgen en dat “mijn best doen” is een gewoonte geworden.

Dat te doorzien, een stapje terug doen uit de verharde, gestreste toestand van “mijn best doen”, dat leer ik nu. Dat ik mag ontspannen en erop vertrouwen dat ik oké ben zoals ik ben. Ook met mijn autisme. Want eerlijk is eerlijk, als je merkt dat dingen niet zo handig gaan doet dat wat met je. Vroeger was ik er ongelukkig door, depressief zelfs. Ik voelde me mislukt. Nu neem ik mezelf bij de hand en spreek ik mezelf bemoedigend toe. En langzaamaan gaat het steeds beter.

The only way out is the way in zeg ik wel eens. Of autisme te genezen is, is niet meer belangrijk voor me. Ik hoef ook niks meer te bewijzen. Dat ik mezelf helemaal accepteer zoals ik ben, met alle rare fratsen, is zelfs de enige weg om ooit heel te worden. Het klinkt onbegrijpelijk maar juist door de uitkomst los te laten en vol overgave mijn weg te gaan, is alles mogelijk. Verdwijnt de spanning en de kramp. Kan alles stromen en oplossen.

Wie weet wat er nog allemaal mogelijk is..
Wie weet is het juist interessant als ik een beetje autistisch blijf. Ik vind het namelijk super gaaf om jullie mee te nemen in mijn wereld en die te verbinden met de “normale” wereld. Want dat is iets wat ik kan.

Wat ik merk, is dat hoe meer ik mezelf ben, met alle gekkigheden, hoe makkelijker het is. Mezelf anders voordoen kost bakken energie. Vaak gebeurt het nog, uit angst dat ik raar ben, of niet oké. Dan doe ik weer even mijn best en voel ik mezelf leeglopen. Ik ben best hardleers. Of is dat omdat ik al 40 jaar gewend ben om zo hard mijn best te doen? Ik hou het op het laatste. En ik houd moed. Ik ben trots op mezelf dat ik zover gekomen ben. Depressief ben ik niet meer. Autistisch nog wel. Een beetje dan 😊

En wat waar is over autisme, of het nu wel of niet te genezen is, dat weet ik niet. Maar als je me blijft volgen weet ik zeker dat je meer te weten komt over autisme en de mogelijkheden die je hebt om jezelf te blijven ontwikkelen. Want dat is iets wat we allemaal kunnen als mens, met of zonder autisme.

Emoties uiten ja of nee?

Emoties uiten ja of nee?

Nog niet zo lang geleden leerde ik om te gaan met emoties.
Ik dacht dat ik er wel mee kon omgaan, inmiddels. En wist wanneer ik ze wel en niet moest uiten. Soms moet je er zelf iets mee namelijk. Afgelopen week heb ik hier pas echt inzicht in gekregen.

Afgelopen week leerde ik over primaire emoties en secundaire emoties.
En het leven liet me beide ervaren 😉
(Zoals altijd steunt het leven me 100%, maar soms duurt het even voordat ik het zie, haha)

Ik moest erkennen dat zelf nog ergens mee zat.
Oud zeer van vroeger, toen ik klein was.
En dat projecteerde ik op mensen om me heen.
Ik was niet zo aardig zal ik maar zeggen.
Dat vertel ik straks. We beginnen bij de basic, primaire emoties.

Bij het hardlopen viel ik omdat er een strap op de stoep lag. Zo’n ding dat om een doos gezeten had.
Dat kwam om mijn voeten terecht en ik viel. Au! Kwaad mopperde ik dat mensen hun rotzooi op moesten ruimen. Volledig terecht en het voelde heerlijk om mijn boosheid te uiten. Als iemand het gehoord had, des te beter 🙂
Die boosheid was uit het hier en nu. Een primaire emotie. Ik was verbaasd dat de emotie meteen verdwenen was en liep verwonderd door. Met pijn in mijn handen, dat wel. Maar ja, er zijn ergere dingen.

Deze week had ik ook te maken met secundaire emoties. Omdat ik van iemand feedback gekregen had deed ik mijn best om het anders te doen. Ik voelde me schuldig, tekortschieten en probeerde het ‘goed’ te maken. Eigenlijk wilde ik erkenning dat ik oké was. Maar in plaats daarvan kreeg ik nog een opmerking. En toen werd ik kwaad. En ik bleef er in hangen. Ik vond dat de ander het goed moest maken. Toen ik haar later zag, was er niks meer aan de hand, ze had het goed opgepakt. Gelukkig maar.

‘Toevallig’ had mijn lief een boek op tafel laten liggen en ‘toevallig’ las ik precies het stuk over primaire en secundaire emoties. Wauw.. dit kwam precies op het juiste moment!

Primaire emoties uiten is oké en terecht.
Maar secundaire emoties hebben een boodschap, die zijn voor je eigen rekening.
Als je weet hoe je daarmee moet omgaan heb je een belangrijke sleutel in handen.

De boosheid die ik voelde, zei alles over mezelf.
Ik kon alles wat ik over de ander dacht, omdraaien naar waar ik zelf nog mee zat.
Want alles wat je zegt over een ander, zegt alles over jezelf.
En het was opgelost!

Autisme wordt ook wel een ontwikkelingsstoornis genoemd.
Maar ik weet dat je die groei weer ‘aan’ kunt zetten.
Die groei gaat nog altijd door. Dat is fantastisch en ik gun het iedereen met autisme.

Van vreemde vogel naar paradijsvogel

Van vreemde vogel naar paradijsvogel

De vreemde vogel die zag dat ze er anders uitzag dan anderen.
Net niet zoals het hoort.
Net niet netjes, net niet leuk.

Dat was ik tot niet zo lang geleden.
Ik voelde me altijd een beetje raar, ik zag het op foto’s en in de spiegel.

Ik was net niet zoals het hoort.
Ik was ook niet leuk anders zoals ik probeerde.
Het bleef allemaal een wanhopige poging tot.

Zo voelde ik me ook van binnen. Wanhopig. En alleen.

Ik had wel vriendinnen maar was het echt?
Ik wist het niet, en bleef mijn best doen.
Hing erbij en praatte na.
Er was letterlijk geen grond onder mijn voeten.

Wat was nu die geheime code die de rest van de wereld leek te hebben?
Waardoor alles makkelijk zou worden en ik één van hen zou zijn.
Met psychologie en spiritualiteit probeerde ik die code te kraken.
Maar eigenlijk wilde ik gewoon verlicht zijn. Dan zou ik van alle ellende verlost zijn.

Hokjes nee daar moest ik niets van hebben, riep ik altijd fel.
Maar kritiek op anderen had ik altijd.

Ik sliep, ik leefde onbewust.
Zat in de verkeerde film.
Dit wilde ik niet leven, zo had ik het niet gewild.

Al mijn wilskracht bij elkaar in één beslissend moment, het moment dat ik het zag.
Ik had de sleutel en draaide hem om.
Vanaf nu was ik de regisseur.
Puzzelstukjes begonnen in elkaar te vallen.
Pijnlijk was het vaak.

Maar bij elk stukje voelde ik me meer, méér mens. 
Meer vrijheid, lucht, soepelheid en inzicht.
Meer glans in mijn ogen en lichtheid in mijn hart.
Meer gemak met mezelf en ook met anderen.

God wat ben ik dankbaar dat ik mijn ogen open deed.
Dat ik ben gaan kijken hoe het werkelijk zit.
Nog steeds leer ik bij en heel ik oude wonden.

De vreemde vogel die ik ooit was, is veranderd.
De code is gekraakt. The only way is up.
Mijn veren krijgen steeds meer kleur.

Nothing is gonna stop me.
Paradise is here!

De natuur kent geen haast

De natuur kent geen haast

Tjonge jonge wat was ik moe.
De laatste weken heb ik een paar tandjes terug gedaan. Ik had een oogontsteking en mijn lijf gloeide. Het was alsof er veel ‘ouds’ uit gezweet en opgeschoond werd.

Een paar weken geleden, in het bos, vroeg ik mijn lijf om het gebied rond mijn linkeroog meer te laten leven. Op filmpjes van mezelf zag ik dat die kant nog wat ‘bevroren’ was. Dat voelde ook zo. Diezelfde avond begon mijn oog te irriteren en de volgende dag was het ontstoken. Wow, zo direct gaf mijn lijf aan mijn wens gehoor.

In de dagen die volgden merkte ik dat ik beter zag met dat oog. Tegelijk was ik van binnen allergisch voor alle “moeten”. De laatste tijd had ik last van een opgejaagd gevoel. Van binnen gaf ik mezelf er nog steeds van langs om hard mijn best te doen. Om waardering te krijgen van de mensen om me heen. En om succesvol te worden met mijn praktijk.

Van binnen voel ik nu zo duidelijk dat ik mijn eigen tempo aan mag houden. Dat ik het “moeten” los mag laten. En vooral dat ik mag vertrouwen dat alles op zijn eigen tijd komt. En wanneer ik het loslaat, er ruimte ontstaat om mezelf te Zijn en uit mijn eigen Bron te putten. Om authentiek en inspirerend te zijn.

Dat is ook de visie van waaruit ik met mijn klanten werk. In mijn sessies start het natuurlijke proces van heelwording op. Het tempo waarin dat gebeurt kun je niet versnellen door er harder aan te trekken. Dan ontstaat er spanning en dat werkt averechts. Wel kun je, doordat je weer met je eigen Bron in contact bent, de juiste keuzes maken en met het leven meestromen. Regelmatig doe ik korte meditaties, van 15 minuten. Een meditatie-dieet. Dat helpt me weer bij mijn Bron te komen.

Mijn ogen laten me letterlijk zien wanneer ik in die stroom ben; dan zie ik beter. Mijn lijf wijst me de weg. Aan mij om het ‘moeten’ los te laten. Ik geloof bijna niet dat het zo makkelijk is. We leren allemaal dat we ons best moeten doen, dat we pas kunnen rusten als we ons doel gehaald hebben. Het omgekeerde is waar: in de flow presteren we het beste, zijn we vol vreugde en voldoening en is elk moment een geschenk.

De natuur kent geen haast en toch wordt alles volbracht. Misschien ben ik daarom zo dol op de natuur!