Blog

Wat weet jij?

De meeste hulpverleners weten wel wat autisme is.
Misschien denk jij dat ook te weten.

Maar wat weet je nou echt?
‘Weten’ bestaat vaak uit dingen die je gelezen, gezien en gehoord hebt.
Daar heb je een concept, een idee van in je hoofd.
En daarvan zie je een bevestiging aan de buitenkant.

Maar wat weet je nou echt?
Met echt bedoel ik: IS het ook echt..?

Kijk eens open en ontvankelijk naar iemand met autisme.
Zet je eigen beeld eens uit en laat de ander binnen.
Misschien zie je dan wel meer.

Luister eens echt als je wat vraagt.
Wees oprecht geïnteresseerd.
Zet je verhalen en antwoorden eens opzij en stel jezelf eens open.
Misschien hoor je dan wel meer.

Voel, ervaar eens hoe het echt voor je is.
Om echt in contact te zijn.

Zet je hart eens open en kom uit de hulpverlenersrol.
Ook dat is een verhaal.

Misschien dat je dat raakt.
Je openbreekt voor iets groters.
Iets groters dan wat je tot nog toe kende.

Echt zijn is ons grote goud.
Daar zijn we voor geboren.
Het is ons geschenk aan de wereld en aan jou.

Maar zolang we in een hokje worden gezet
Is er geen ruimte om open te bloeien.
We voelen dat die ruimte er niet is.
Want we voelen alles
En geven dat terug.

Nog vaker geloven we wat de ‘deskundigen’ tegen ons zeggen, over onszelf.
Zo blijven we in de selffulfilling prophecy van de beperking gevangen.

Zie dus wat er echt is.
En geef ons de ruimte.
Voor wie is dat de grootste uitdaging?

Autisme is zoveel meer dan je denkt.
Wie ogen heeft om te zien..
En wie oren heeft om te horen..

Het is tijd om de beperkende ideeën los te laten
En de grotere werkelijkheid te zien.

Durf jij?

PS. Je kunt nog meedoen aan de Wake Up Call. Een online programma waarin je de sleutel krijgt om uit de beperking te breken en je leven te veranderen.

Zelf kreeg ik in 2011 de diagnose en in 8 jaar veranderde ik mijn leven totaal. Ik voel me heel, heb onwijs groot inzicht in mezelf, anderen en het leven gekregen en de meeste problemen die bij mijn autisme hoorden zijn opgelost.

Met mijn ervaringen als healer en leraar geef ik nu mijn kennis door. Het is mijn missie om mensen met autisme te helpen om tot bloei te komen in wie ze werkelijk zijn.

#autisme #echt #uitdaging

Labels

Labels.
Meningen.
Aannames.
Alles wat we van onszelf vinden, moeten, denken.
Allemaal gedachten en die zetten ons vast.

De realiteit is plooibaar, vloeibaar.
Op kwantumniveau.
In de hogere dimensies.
In puur bewustzijn.

Mensen vinden dat ik autistisch ben.
Als ik mezelf ben en dingen teruggeef die niet kloppen.
Mensen plakken allerlei veronderstellingen op wat ik zeg.
Ik zie aannames, overtuigingen en meningen.
Die geef ik dan terug.

Er ontstaat discussie omdat ik dingen “letterlijk neem”.
Dat is dan het oordeel.
En het gevolg van mijn waarheid niet kunnen zien.
Van het zich niet kunnen verplaatsen in hoe ik de dingen zie.

Ik begrijp precies hoe mensen denken.
Maar zo denk ik niet.
Natuurlijk, ik heb ook aannames.
En overtuigingen.
En meningen.
Ik ben in die zin net zo mens.

Maar ik weet heel goed hoe het werkt.
Zelfreflectie is iets vanzelfsprekends voor mij.
Wie heeft er dan een beperking?

Ik hou ervan om op kwantumniveau te leven.
In een ruim bewustzijn te zijn.
Want dat is wie ik ben.
Dat besef trilt door elke vezel.

Mediteren deed ik al toen ik jong was.
Ik had nog geen besef.
Ik moest nog in mijn lichaam landen.
Dat gebeurde in de jaren na mijn diagnose.

Voor die tijd leefde ik in verwarring.
Zat ik volledig in mijn hoofd.
Nu ben ik aangekomen.
Zie ik het grote plaatje.
De puzzel is opgelost.

Ik mediteer nog steeds.
Vijf jaar geleden had ik mijn eerste eenheidservaring.
En kort geleden mijn eerste zelfrealisatie.
Dat besef trilt door elke vezel.

Het is maar net hoe je het ziet, en hoe je het kiest te zien.
Als je dat kunt, tenminste.

Het label autisme creëert een probleem dat er niet is als je echt met elkaar in dialoog gaat.
Als je beiden open staat voor wat je van elkaar kunt leren.
Dat laatste ontbreekt bij mensen die wel denken te weten hoe het zit.

Die mensen zijn
a. Mensen die zelf geen autisme hebben
of
b. Mensen met autisme die zichzelf niet kennen.
Beiden kunnen het niet weten.

Als je een goede schaker wilt worden, neem je ook geen advies aan van een puzzelaar.
Je gaat naar een grootmeester.

Mijn oproep voor als jij echt verder wilt komen met je autisme:

Kies bewust.
Luister naar de de juiste mensen.
Reach for the stars!

#autisme #asperger #wakeupcall #stoornis #groei #bewustzijn #beperking #zelfrealisatie #autismecoach #empathie

Eigenwijs

Eigenwijs noemen ze je.
Koppig. Of hardleers.

Maar eigenwijs zijn is ook een hele sterke eigenschap.
Het is heel krachtig.
En het kan je heel ver brengen.

Gister werd mijn auto gerepareerd.
En telkens als ik mijn automan zie moet ik aan mijn vader denken.

Mijn vader heeft geen diagnose maar heeft absoluut een vorm van autisme.
Hij heeft zijn huis helemaal zelf opgeknapt: timmerwerk, sanitair, water, elektra.
Het was jaren en jaren werk, maar nu heeft hij inkomsten van de verhuur van kamers.
Kun je nagaan wat hij allemaal met dat geld kan doen.

Ook de automan is ooit voor zichzelf begonnen.
Hij snapt alles van auto’s en als hij de auto maakt dan weet je dat het goed zit.
Woont met zijn vrouw in een landelijke omgeving, aan de rand van het bos.
Een plek waar veel mensen van dromen.

Zowel de automan als mijn vader hebben dingen gedaan die andere mensen niet doen.
Met logisch nadenken, doorzettingsvermogen en een flinke dosis eigenwijsheid zijn ze ver gekomen.
Gewoon, omdat ze zelf zijn gaan nadenken in plaats van te doen wat ‘normaal’ of ‘gemiddeld’ is.

Zelf ben ik ook eigenwijs geweest.
Ik nam het niet voor absolute waarheid aan dat ik een sociale en communicatieve beperking zou hebben. Ook al merkte ik dat bij mezelf.

Ik kon niet geloven dat ik, als weldenkend mens, met een goed hart en een goed ontwikkeld verstand, niet goed bij mij hoofd zou zijn.
Nu, 8 jaar later, ben ik vrij van deze beperkingen.

Ik ben mezelf oneindig dankbaar voor deze eigenwijsheid.
Nu is het mijn grootste wens om bekend te maken dat dit kan.
Om jou, en heel veel andere mensen met autisme te laten groeien.
Om zin te hebben in het leven en te schitteren in wie we zijn.

Wees eigenwijs.
Het kan je nog eens heel ver brengen!

PS. Dinsdag 7 mei start het online programma De Wake Up Call.

Je hebt al van alles gelezen en gehoord over autisme.
Misschien heb je ook hulp, maar toch kom je niet echt verder.

De woorden ‘stoornis’ en ‘beperking’ storen je mateloos.
Je bent niet ziek en ook niet dom. Je bent juist heel slim, daar ligt het niet aan.
Je weet dat er héél veel in je zit maar het komt er niet uit.
En je wilt graag weten hoe het écht zit.

De Wake Up Call gaat je ogen openen.
Je beseft dat de zogenaamde beperkingen op te lossen zijn.
Er is uitzicht op een betere toekomst.
Een toekomst waarin alles makkelijker gaat.
Je hebt zin om er voor te gaan.
Je bent niet gek of gestoord, je bent helemaal OK en juist bijzonder getalenteerd!

Als je eenmaal weet hoe het zit en je besluit je leven te veranderen, houdt NIETS je meer tegen.
Ben jij er klaar voor?
Als er iets in jou ‘JA’ zegt ben je er helemaal klaar voor.
Geef je hier op voor De Wake Up Call, het is het grootste cadeau dat je jezelf kunt geven!

Voor 47 euro krijg je 5 live bijeenkomsten op internet.
De prijs is nog zacht omdat ik nog pas begin met online lesgeven 🙂
We ontmoeten elkaar in de besloten Facebookgroep.
Daar zijn de live momenten en alle informatie die je verder nodig hebt.

Het kan zijn dat je nog twijfels hebt..
– Ik weet niet zeker of het wel iets voor me is.
Je krijgt informatie waardoor je blik verruimd wordt.
Als je helemaal tevreden bent met hoe alles gaat, dan raad ik het programma uiteraard af 😉
– 47 euro is best veel voor mij.
Als je van een uitkering moet rondkomen of op een andere manier weinig geld hebt, is het ook best een bedrag. Maar als je bedenkt dat je er 5 x een uur les voor krijgt is het nog geen tientje per keer!
– Het lukt me niet om bij de lessen te zijn, de data of tijden komen me niet uit.
De opnames blijven allemaal staan, je kunt ze op elk gewenst moment terugkijken.
– Ik heb geen Facebook.
Je kunt een account aanmaken onder een andere naam of een fantasienaam. Zo ben je voor anderen niet herkenbaar op Facebook, en je kunt je account altijd weer verwijderen of deactiveren na de training.
Wil je echt geen Facebook, dan moet je nog even geduld hebben. In de toekomst ga ik met een nieuwe website werken. Maar dan is de prijs waarschijnlijk wel iets hoger..

Het goede leven

Het goede leven

Vroeger had ik een overbuurman waar ik vol verbazing naar keek. Als ik op mijn vrije dag de was op zolder stond op te hangen, keek ik van bovenaf in zijn tuintje. Daar lag hij dan heerlijk in de zon te genieten. Niks te doen. Te relaxen.

Daar verlangde ik ook naar. Altijd was ik hard aan het werk. In die tijd werkte ik fulltime en runde ik het huishouden ook. Als ik maar harder werk, verdien ik straks meer en kan ik van het leven genieten. Dacht ik.

Hoe ver kon ik er naast zitten.
Eerst maakte ik promotie.
Toen ging ik er freelance naast werken.
Toen maakte ik nog een keer promotie.
Ik bleef maar hard werken.

Mezelf toestaan om te relaxen was een no go.

Die fulltime baan ben ik na mijn diagnose kwijtgeraakt.
Zonder werk en zonder samenwonen met een partner is het stukken rustiger.

Als de zon schijnt kan ik in de zon gaan zitten genieten, net als die overbuurman toen. Nu zie ik dat ik daar moeite mee heb omdat ik ergens nog steeds vind dat ik niet goed genoeg ben. Maar ik weet ook: de oplossing zit van binnen, in mezelf. Ik kijk de spreekwoordelijke tijger in de ogen totdat hij gaat liggen en me gehoorzaamt. Ook al ben ik bang.

Met mijn autisme zat ik heel ver weg in mijn holletje. Daar kruip ik nu langzaam uit.
Want ik heb zoveel in mijn mars. Ook al geloof ik het soms zelf nog niet.
Als ik achterom kijk heb ik al zoveel achter me gelaten wat bij de beperking hoorde. De sociale problemen en de problemen met communiceren. Het gaat allemaal zoveel meer vanzelf. En dat gun ik jou ook!

Ik heb nog zoveel toffe plannen waarmee ik zoveel mensen ga helpen om hun kwaliteit van leven te verbeteren. Er zit zoveel liefde en zoveel passie in me om dit te brengen.
Vaak deal ik nog met moeheid, planning, en concentratieproblemen. Ik voel me een tere bloem die net opengaat.

In die reis neem ik jullie graag mee.
Deel ik met jullie.
Want ik weet dat er heel veel meer moois aankomt.
Dat zit allemaal nog in de knop.

Het leven is goed.
Doe het goede, zie het goede, denk het goede.
Leef het goede en het goede komt naar je toe.

Ik wil alles

Ik wil alles

Wie ik dacht te zijn ben ik verloren
Om te vinden wie ik werkelijk ben

Ik ben nog steeds wel bang, maar ik ben het niet meer
Want niets is wat het lijkt

Nu wil ik alles
En nu wil ik ook niets

Ik wil niet alleen de seks, ik wil ook de liefde
Ik wil niet alleen de noten, ik wil ook de muziek

Ik wil niet alleen werk, ik wil mijn werk leven
Ik wil geen vakvrouw zijn, ik wil overal mezelf zijn

Ik wil geen balans, ik wil leren balanceren
Ik wil het eind niet halen, ik wil niet eens een eind

Ik wil dat niemand dit leest maar ik wil dat iedereen het ziet
Ik wil dit speciaal met je delen, maar eigenlijk hoeft het niet

Geen Quick Fix

 

Geen Quick Fix

OK, soms is een praktische, snelle oplossing even handig. Maar uiteindelijk brengt het je niet echt verder. Als je een beetje nadenkt heb je dat meteen door.

Als je te horen krijgt dat je een vorm van autisme hebt is er meestal hulp nodig. En gelukkig is er ook heel veel hulp mogelijk om met de beperkingen om te gaan die bij autisme horen. Maar toch. Ik zie de reguliere hulpverlening en hulpmiddelen meer als ‘gereedschap’: je krijgt een tool, een handigheidje waardoor je beter om kunt gaan met je problemen. Een soort van quick fix. Van buitenaf gezien functioneer je beter. Je kunt beter meekomen in de maatschappij: op het werk, op school of in je thuissituatie. Maar van binnen nog steeds voel je je onzeker, anders. De vreemde eend in de bijt.

Na mijn diagnose kreeg ik ook handvatten om beter met mijn beperking om te gaan. En die hebben me die eerste periode ook echt geholpen. Bijvoorbeeld door het scoren van mijn gevoel leerde ik mijn energie beter te verdelen. En de psycholoog gaf me een tip om gesprekken soepeler te laten verlopen (ik verving één woord en dat hielp enorm).

Maar van binnen voelde ik me nog steeds in de war. Het gevoel niet in deze wereld te horen was er nog steeds, en ik begreep er niks van. Ik was ten slotte ook heel slim. Zou ik dan door mijn autisme een ander, vreemd soort mens zijn? Een mens waarbij menselijke eigenschappen als sociaal gevoel en empathie ontbreken? Dat beeld kreeg ik van autisme en ergens klopte het niet voor mij.

Dat het inderdaad niet zo was ontdekte ik jaren later toen de dingen op hun plek begonnen te vallen. Mijn therapeut en de autismecoach waar ik kwam merkten op dat het uitzonderlijk was hoe dingen meer vanzelf gingen, zoals het aanvoelen van mijn lijf. Lichaamssignalen, emoties en gedachten werden steeds meer één geheel. Sociale situaties gingen makkelijker, de woorden kwamen gewoon in me op waar ik ze eerder altijd bedacht. Ik zag steeds minder problemen en steeds meer mogelijkheden. Langzaamaan ging het piekeren voorbij.

Dit kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Het kostte me moeite, tranen, moed en geduld met mezelf. Maar ik geloofde in mezelf en ik geloofde in mijn benadering: een echte oplossing kon alleen van binnenuit komen. Dus ik besloot om mijn binnenkant te onderzoeken en begon met het erkennen wat ik voelde, dacht, waarnam. Eindelijk nam ik mezelf nu serieus, boven alles wat anderen me vertelden. En dus ook boven alles wat ik las is over hoe het is als je een vorm van autisme hebt. Dat voelde direct al beter.

Nu, na zeven jaar van onderzoeken en uitvinden weet ik wie ik ben en weet ik wat ik wil. Ik voel me geen vreemdeling meer maar een mens met een missie.

Mijn ding is niet om je met een quick fix van tips en trucs naar huis te sturen. Mijn ding is the real thing. De grote transformatie. Het zorgen dat jij van binnenuit groeit, uit je oude jas groeit en ontdekt hoe het zit. Dat je oplossingen gaat zien. Dat je uit je hoofd komt en je heel voelt. ‘Toevallig’ heb ik ook een achtergrond op het gebied van healing en meditatie. Dat ik op mijn zestiende met healing begon is achteraf geen toeval zie ik nu. Het was één van de puzzelstukjes in de grote puzzel van mijn leven. Het gaat echt goed met me, nu.

Dat gun ik iedereen met én zonder autisme: echt geluk ervaren, zin hebben in het leven en op je eigen manier een bijdrage leveren om van deze wereld een mooiere plek maken. Dat talent ligt in autisme verborgen.

What if I’m OK

Fuck it! Dat dacht ik vanmorgen bij mijn rondje hardlopen.
Waarvan ik dacht dat ik nooit zou kunnen, DOE ik nu gewoon.

2x per week loop ik met gemak een half uurtje hard.
Ik word ’s morgens wakker zonder die steen die (tot voor kort) altijd in mijn maag zat.
Ik voel me steeds fitter en lekkerder in mijn vel.

Maar niet alleen dat.

Het kan me steeds minder schelen wat anderen van me vinden.
Ik leef op mijn manier en geniet daarvan.
Van binnen voel ik me steeds vrijer.

Ik LEEF!

Mensen om me heen hebben me zien veranderen.
Ik heb me niks aangetrokken van wat de deskundigen zeggen over autisme.
Ja ik heb het allemaal gelezen.
En ja ik herkende heel veel beperkingen.

Ik had moeite met contacten leggen.
Met het ‘lezen’ van anderen.
Het omgaan met mensen was een raadsel voor me.
Ik voelde me als een klein kind, onhandig en dom.
En ik voelde me onzeker en bang.

AUTISME. Het is niet wat het lijkt.

Juist door NIET te geloven in de beperkingen kon ik eruit komen.
Door ZELF vragen te stellen en te onderzoeken ontdekte ik zoveel méér.
Door te zeggen Fuck it! kwam er zo’n enorme kracht vrij.
En die kracht is alleen maar groter geworden.

Want na jaren ervaring weet ik dat het werkt.
En ik weet HOE het werkt.

Aan de buitenkant ben ik de zoveelste bijstandsmoeder.
Eentje met een beperking, in de WIA.
Je weet wel, kinderen naar school brengen en naar zwemles.
Een klein autootje, zelden nieuwe kleren en veel tweedehands meuk.

Maar van binnen weet ik beter. Het gaat daar helemaal niet om.
OK, ik hou van mooie spullen en als ik zou kunnen zou ik die gegarandeerd kopen.
Maar the fast life is niet voor mij.
Ik ga goed op veel rust en de pareltjes geef ik aan jou.

Want ik gun het jou ook.
Dat je die kracht gaat ontdekken.
Dat je die rust en die vrijheid gaat voelen.
Dat je die prachtige persoon gaat worden die je van binnen al bent.

Autisme en vriendschap – een onmogelijke opdracht?

Gister in het autivrouwencafé ging het gesprek over vriendschap.

Voor mensen met autisme een lastig iets. Vooral omdat het moeilijk is om in te schatten wat de ander denkt. Hierdoor hebben de meesten een flinke sociale faalangst waardoor ze niet voor zichzelf uit durven te komen en zich dan maar aanpassen aan de ander. Met als gevolg dat ze vaak iets doen wat ze zelf helemaal niet leuk vinden en geen zin in hebben. Van binnen is de deur naar de ander dan al dicht gegaan.

Dat is jammer, want vaak niet nodig. De twijfels, de zorgen, en de soms slapeloze nachten bezorgen we vooral ons zelf. Een deelneemster die haar zorgen met haar vriendin besprak, vertelde dat die vriendin helemaal geen probleem zag waar zij zelf dat wel zag.

Maar voor de meesten is het uitspreken van de eigen zorgen, twijfels en behoeften een te grote stap. Vaak weten mensen met autisme niet eens wat hun eigen behoefte is. Passen ze zich aan de ander aan, het bekende ‘kameleon’ effect. Of komen er de volgende dag pas achter dat ze eigenlijk helemaal geen zin hebben in wat ze hebben afgesproken. En dan is het te moeilijk om er nog op terug te komen. Ze weten niet hoe te verwoorden, of kunnen zich er gewoon niet toe zetten door de sociale faalangst. En dan is de spreekwoordelijke deur alweer gesloten. Is doorgroeien naar een hechte, warme vriendschap uitgesloten.

Sommigen hebben wel hartsvrienden en vriendinnen, maar die stammen meestal uit een ver verleden. Dat zijn de vrienden waar je wel alles van jezelf durft te laten zien en je veilig bij voelt. Die vrienden raak je gewoon niet meer kwijt, daar mag je helemaal jezelf zijn. Maar nieuwe vriendschappen daar lukt het niet mee om die zo vertrouwd te krijgen.

We hebben de stadia van vriendschap besproken:

Fase 1: Kennismaking en aftasten
Je ontmoet iemand en je ontdekt veel overeenkomsten: omstandigheden, interesses, opleiding of werk. Een spiegel van jezelf, je herkent veel van jezelf en het is leuk om van gedachten te wisselen over jullie gedeelde onderwerpen. Tegelijk ga je na of er een vriendschap in zit, of je het contact met deze persoon verder uit kunt diepen. Voel je je veilig? Is er een klik? Gaat het soepel?

Fase 2: Leuke dingen doen
Je durft het aan om dingen met elkaar te doen. Je spreekt af om ergens wat te drinken, naar een evenement te gaan, een cursus of uitstapje. Logeren, weekendje weg of vakantie valt hier voor sommigen ook al onder. Voor anderen nog niet.

Fase 3: Infiltreren in elkaars dagelijkse leven
Het vertrouwen is zo groot dat je over alles kunt praten met elkaar. Je ontmoet elkaars familie en vrienden. Je raakt vertrouwd met elkaar. De ander is onderdeel van je leven, hoort erbij. Je appt, belt, ontmoet elkaar zomaar, gewoon omdat het fijn is. De vriendschap groeit door te delen over wat je meemaakt en wat je beweegt, ook in het onderlinge contact.

Fase 4: Verbinding
Jullie basis is zo sterk, die kan nu alles hebben. Dus ook al ontstaan er verschillen, in bijvoorbeeld levensfase of zienswijze, daarmee kun je elkaar nu juist inspireren en verdiept de vriendschap zich. Je ziet het mooie in de persoon, los van de meningen en ervaringen. De verbinding staat vast. In tijden van nood ben je er voor elkaar. Dan leer je je echte vrienden kennen zeggen ze niet voor niets.

Fase 5: Meegroeien met elkaar
Hoe vaak of hoe weinig je elkaar ook ziet, het is altijd goed. Je weet dat de ander er altijd is en andersom. Ook al veranderen de omstandigheden, bijvoorbeeld door de komst van kinderen of een verhuizing, de vriendschap staat als een rots. Levenslang.

Zelf heb ik een vriendin in Australië en die zie en spreek ik eigenlijk alleen als ze in Nederland is. Dat is een keer per drie jaar, gemiddeld. Maar dan voelt het alsof wel elkaar gisteren nog spraken, ook al hebben we zoveel in te halen en te bespreken, het is altijd even fijn en leuk. Ik ken haar van mijn studietijd. Duidelijk fase 5!

Het contact leggen met nieuwe mensen gaat meestal wel goed. Telefoonnummers uitwisselen en nog eens afspreken, we weten meestal wel hoe we dat moeten doen. Waar het vaak mis gaat bij het maken van nieuwe vriendschappen is de stap van fase 2 naar fase 3, het naar elkaar toe groeien. Het lastige is het laten zien van jezelf, het omgaan met de verschillen. Bijvoorbeeld een andere zienswijze of geen zin hebben om te doen wat de ander voorstelt. Het bewaren van de harmonie is dan belangrijker waardoor de eigen behoefte of verlangens weggedrukt worden… met als gevolg onvrede en een gevoel van afstand.

Vaak laten vrouwen met autisme dan niets meer van zich horen. Het contact moet dan van de ander komen en als dat niet gebeurt is de vriendschap in spé verloren. Het leven gaat door, en andere mensen gaan ook gewoon door…

Als het keer op keer niet lukt om vrienden te maken, is dat schrijnend. Het doet wat met je. Je gaat negatief denken over jezelf en de (sociale) faalangst groeit. Het gevoel er niet bij te horen, niet begrepen te worden, of van een andere planeet te komen kennen we allemaal.

Zelf heb ik talloze keren afgesproken met nieuwe mensen en het er na een aantal afspraken ook bij laten zitten. Meestal hoorde ik dan ook niets meer van de ander en bleef het daarbij. Ik vroeg me ook af, passen deze mensen niet bij me? Ligt het aan mij? Wat gaat er mis? Maar ik kwam er niet uit. Telkens weer twijfelde ik aan mezelf en liet het er dan maar bij zitten. Kennelijk was ik niet goed genoeg, niet leuk of interessant genoeg. Dacht ik.

Nu heb ik voor het eerst sinds mijn studietijd een nieuwe vriendin en met haar gebeurt het nu wel: bij onze laatste afspraak was er een soort klik, een gevoel van dichter bij elkaar zijn, meer nabijheid en vertrouwen. Ik zie een toekomst in deze vriendschap. De aftastfase is voorbij, dit zit goed!

Het is alsof de mist is opgetrokken en ik nu voel en zie wat gepast is en wat klopt. Dat ik in haar hetzelfde gespiegeld zie: ook zij is mij aan het aftasten en moet eerst vertrouwen winnen. Dat we tegelijk zeggen hoe fijn we het vinden om elkaar te zien (en het ook gemeend is). De vriendschap groeit op een natuurlijke manier. En: deze persoon heeft geen autisme, dus ook van haar kant gaat het vanzelf.

Dit kan alleen maar doordat ik meer op mijn gevoel heb leren vertrouwen. En vooral mijn gevoel heb leren (her)kennen. Daarvoor heb ik heel wat persoonlijke rommel (lees: oude overtuigingen, pijn en emoties) moeten opruimen, maar het is het zo waard! Weet dat iedereen met oude rommel rondloopt, alleen de een wat meer dan de ander. En -helaas- lopen veel mensen met autisme met heel veel oude rommel rond. Dat is logisch als je de wereld zo anders ervaart en als je daar niet in gekend wordt. Autisme is helemaal niet ingewikkeld! Die oude rommel maakt het ingewikkeld. Ik ben ervan overtuigd dat jullie dit gevoel ook hebben, maar dat het ergens heel ver weg zit, net als het bij mij heel lang ver weg heeft gezeten.

 

By the way, Vera Helleman legt het in deze video uit: https://www.youtube.com/watch?v=6ZjBF65owag

Tegelijk is er een ander contact waarvan ik eerst dacht dat het een vriendschap kon worden maar het niet wordt. Deze vrouw heeft een vorm van autisme. We zien elkaar regelmatig omdat onze levens elkaar kruisen op een bepaalde plek. Er zijn gedeelde interesses en omstandigheden. Genoeg ingrediënten voor een potentiële vriendschap. Ondanks een paar uitnodigingen van mijn kant is er nog geen persoonlijke afspraak van gekomen en die gaat er waarschijnlijk ook niet meer komen. De klik is er nog steeds en ik vind het nog altijd leuk om haar te ontmoeten, maar als het niet werkt, dan niet!

De kern van het probleem is niet het verwoorden van wat we voelen, denken of willen. Het probleem is dat je eerst moet weten wat je wilt, voelt of denkt om het te vertellen! Daarvoor moet je je bewust zijn van jezelf. Van wat je voelt, waar je staat, wat je wel of niet leuk of fijn vindt. En dat is precies waarom het voor mij nu makkelijker gaat. Ik ben dichter bij mezelf gekomen. Niet alleen door aan lichaamsbewustzijn te werken met therapie, ook door ruimte in mijn hoofd te maken door te mediteren en me bewust te worden van mijn denkgeest. En me te verdiepen in hoe die denkgeest werkt. Om zo de baas te worden over mijn gedachten.

Uit eigen ervaring weet ik dat je met autisme zoveel meer kunt dan je denkt!
Daarover wil ik je graag inspireren.

Zaterdag 6 april geef ik een lezing in het Inloophuys in Dieren

Zondag 7 april werk ik mee aan de dag voor hoogsensitieve vrouwen in Arnhem

Mijn boek “De waarheid over mijn autisme”

6 april – Kom je ook?

Breek uit de beperking, het is mogelijk!

Zaterdag 6 april om 14:30 sta ik in het Inloophuis in Dieren met een lezing “De waarheid over mijn autisme”.(Van der Duyn van Maasdamstraat 63, 6951 DS Dieren)

Er is meer mogelijk met autisme dan je denkt.
Dat heb ik zelf ervaren en daarover kom ik vertellen.
Wat is waar over de beperkingen die bij autisme horen?

Uit mijn hoofd, in mijn lijf.
Van verwarring naar begrijpen.
Van opgesloten in mezelf, steeds meer opengaan.
Van depressie naar een positieve levenshouding.
Van beperking naar mogelijkheden.
Dat is mijn verhaal.

Tussendoor lees ik stukjes voor uit mijn boek “De waarheid van mijn autis

me”, dat je ter plekke kunt kopen.

Kom ook en laat je inspireren!

Ps. De informatiemarkt is van 13:30 tot 17:00

Toegang GRATIS

De waarheid over mijn autisme 2.0

De waarheid over mijn autisme 2.0

Afgelopen tijd heb ik ingezien dat mijn autisme er nog steeds wel is, zij het in een veel lichtere vorm dan vroeger. Dat ik nog steeds te laat of een beetje gek reageer op onverwachte situaties. Dat ik net wat andere woorden gebruik dan normaal. Of dat ik doorschiet in analyseren en in mijn hoofd schiet, in plaats van bij het gesprek te blijven met mijn aandacht.

Een hele tijd was ik er van overtuigd dat autisme kan genezen. Dat je voorbij je autisme kunt komen door persoonlijke ontwikkeling en het uitwerken van wat er in je systeem vastzit. Denk hierbij aan beperkende overtuigingen en emotionele pijn van vroeger. Dit was wat ik riep en dit was waar ik in geloofde.

Nu kom ik langzaam een beetje terug op die overtuiging. Het was namelijk een statement geworden, een overtuiging, en nu kwam ik mezelf daarin tegen. Heel interessant overigens. Op een diepere laag wilde ik namelijk nog steeds van mijn autisme af. Had ik nog niet helemaal geaccepteerd dat ik ben zoals ik ben – op dit moment. Daarom zou ik wel even laten zien hoe ver ik mijn autisme al overwonnen had. Een innerlijke strijd met mezelf. En dat zat me niet lekker.

Wat zeker heel cool is, dat ik intussen heel veel heb ontdekt over hoe we als mens in elkaar zitten. En hoe het werkt met persoonlijke groei en helingsprocessen en de invloed van ons familiesysteem in ons doen en laten. In mijn hoofd en in mijn lijf is veel meer ruimte ontstaan en ik ben veel beter geworden in sociale situaties en communicatie. Ik begrijp mezelf, anderen en het leven zo veel beter.

Afgelopen jaar stond vooral in het teken van verbinding. Het voor autisme zo kenmerkende afsluiten was onderdeel van een hechtingsstoornis. Met bijbehorende bindings- en verlatingsangst waarvan bij mij de bindingsangst overheerste. Mijn relatie benauwde me al gauw en dan creëerde ik afstand door me in mezelf te keren. Ik besloot dat aan te pakken en begon te herkennen wanneer ik me afsloot en wat er dan in me omging. Want ik wilde het echt anders. En ik zag ook, dat het probleem in mezelf zat en niet in de relatie. Sterker nog, ik heb me nog nooit zo thuis gevoeld bij iemand als bij mijn partner.

Telkens als ik doorhad dat ik mezelf afsloot, ben ik het gaan benoemen. Ik gaf het eerlijk toe aan mijn partner en nam zo niet alleen de verantwoordelijkheid voor de relatie terug, de verbinding was er ook meteen weer. En nu ik dit mechaniek gehackt heb, wordt pas duidelijk waarom ik het deed. Onder dit mechaniek zit een oude wond. De wond van eenzaamheid. Het gevoel er alleen voor te staan en op niemand kunnen vertrouwen. Het niet goed genoeg zijn zoals ik ben, het moeten verdienen door te bewijzen dat ik het waard ben. Ik ben als kind als mijn best gaan doen om liefde en erkenning van mijn ouders te krijgen en dat “mijn best doen” is een gewoonte geworden.

Dat te doorzien, een stapje terug doen uit de verharde, gestreste toestand van “mijn best doen”, dat leer ik nu. Dat ik mag ontspannen en erop vertrouwen dat ik oké ben zoals ik ben. Ook met mijn autisme. Want eerlijk is eerlijk, als je merkt dat dingen niet zo handig gaan doet dat wat met je. Vroeger was ik er ongelukkig door, depressief zelfs. Ik voelde me mislukt. Nu neem ik mezelf bij de hand en spreek ik mezelf bemoedigend toe. En langzaamaan gaat het steeds beter.

The only way out is the way in zeg ik wel eens. Of autisme te genezen is, is niet meer belangrijk voor me. Ik hoef ook niks meer te bewijzen. Dat ik mezelf helemaal accepteer zoals ik ben, met alle rare fratsen, is zelfs de enige weg om ooit heel te worden. Het klinkt onbegrijpelijk maar juist door de uitkomst los te laten en vol overgave mijn weg te gaan, is alles mogelijk. Verdwijnt de spanning en de kramp. Kan alles stromen en oplossen.

Wie weet wat er nog allemaal mogelijk is..
Wie weet is het juist interessant als ik een beetje autistisch blijf. Ik vind het namelijk super gaaf om jullie mee te nemen in mijn wereld en die te verbinden met de “normale” wereld. Want dat is iets wat ik kan.

Wat ik merk, is dat hoe meer ik mezelf ben, met alle gekkigheden, hoe makkelijker het is. Mezelf anders voordoen kost bakken energie. Vaak gebeurt het nog, uit angst dat ik raar ben, of niet oké. Dan doe ik weer even mijn best en voel ik mezelf leeglopen. Ik ben best hardleers. Of is dat omdat ik al 40 jaar gewend ben om zo hard mijn best te doen? Ik hou het op het laatste. En ik houd moed. Ik ben trots op mezelf dat ik zover gekomen ben. Depressief ben ik niet meer. Autistisch nog wel. Een beetje dan 😊

En wat waar is over autisme, of het nu wel of niet te genezen is, dat weet ik niet. Maar als je me blijft volgen weet ik zeker dat je meer te weten komt over autisme en de mogelijkheden die je hebt om jezelf te blijven ontwikkelen. Want dat is iets wat we allemaal kunnen als mens, met of zonder autisme.