Blog

Toch wel

Gek maar waar.
Het (zelf)onderzoek naar wat autisme nu echt is, is nog lang niet afgelopen.
In mijn vorige mail was ik nog zo stellig dat ik niet meer autistisch was. Maar toch, er blijft ‘iets’ bijna ongrijpbaars wat me toch nog anders maakt dan mensen zonder autisme.

Het heeft niks te maken met de normale sociale omgang en communicatie, waar ik altijd zoveel problemen mee had, en waardoor ik sociale situaties niet meer aan durfde gaan. Dat is namelijk opgelost en ik red me nu prima. Tegenwoordig ga ik zelfs af en toe op bezoek omdat ik dan iets kan betekenen voor een ander, omdat ik me begaan voel met mensen.

Dat ‘iets’ heeft te maken met sociale spelletjes, verborgen agenda’s en politieke spelletjes die mensen met elkaar spelen. Daar heb ik zelf namelijk niks mee. Het komt niet in me op, en het zou me ook geen prettig gevoel geven om dingen te doen die niet kloppen. En op de één of andere manier vind ik het dus ook heel lastig om die ‘politiek’ tussen mensen te doorgronden.

Een voorbeeld: mijn dochter is vandaag 9 jaar geworden. Ze is al een tijdje aan het pre-puberen. Ze is bezig met sociale invloed uittesten en tegelijk wordt ze zich bewuster van zichzelf, en dat anderen haar op een bepaalde manier zien. Ze is af en toe opstandig, kan eindeloos discussiëren over kleinigheden en wil niet dat anderen haar huil-ogen zien.

Dat laatste heb ik natuurlijk ook. Ook al ben ik over de veertig, ik heb nog altijd last van jeugdpuistjes en ik grap altijd maar dat ik de eeuwige jeugd heb. Maar ondertussen is het wel vervelend als je weet dat je er één of meer hebt en je gaat op school helpen of je hebt een afspraak. Het staat toch onverzorgd.

Maar dat uittesten van mijn sociale macht daar heb ik dus he-le-maal niks mee. Maar mijn dochter vindt dat dus reuze interessant en op vakantie heeft ze dat flink uitgetest. Met het creëren van een geheim en een ‘clubje’ dat het geheim mocht weten wist ze kinderen aan zich te binden en te manipuleren. Daarbij moesten zoonlief en de dochter van een vriendin die mee was het ontgelden. Het zat nog iets ingewikkelder maar voor nu houd ik het hier even bij 😊

Dat er iets aan de hand was merkte ik aan de reacties van mijn zoon. Door zijn sterke rechtvaardigheidsgevoel sprong hij uit zijn vel omdat hij het geheim niet mocht weten. Aan tafel werd het een hele scène en ik kwam er maar niet uit hoe het zat. Ik had er hoofdpijn van en door de overprikkeling door die hele emotionele toestand aan tafel werd het er niet beter op. Eventjes voelde ik mezelf falen als moeder. Zoiets zou ik toch moeten doorzien zodat ik het kon corrigeren?

Pas nadat mijn vriendin (die lerares is op de basisschool) met onze kinderen had gepraat, en ik op mijn ‘geheime’ meditatieplekje in een boom tot rust was gekomen, kon ik alle stukjes van het verhaal aan elkaar puzzelen en snapte ik hoe het zat.

Daarna heb ik met mijn dochter gepraat en was het eigenlijk voorbij. De volgende dag zag ik weer het lieve en sociale meisje zoals ik haar ken. In een vertrouwelijk gesprekje bekende ze eerlijk dat het niet fijn had gevoeld om zo met anderen om te gaan, en dat ze liever gewoon aardig tegen iedereen was. Wat was ik opgelucht dat het maar een experiment was! Mijn dochter was een ervaring rijker, waardoor ze een levensles heeft geleerd: eerlijk duurt het langst!

Afgelopen week bekeek ik een video van Vera Helleman over autisme en het ontbreken van de ‘ik-referentie’ en die maakte me duidelijk dat mijn autisme toch niet over is, ook al zijn de problemen waardoor we autistisch genoemd worden wel voorbij.

Wat maakt ons dan autistisch?
Datgene wat ons onderscheidt van de meeste andere mensen is dat wij vanuit een heel andere laag voelen, ervaren en waarnemen. En als ons functioneren niet meer zo wordt vertroebeld en gestoord door trauma en persoonlijke issues, kunnen we heel helder waarnemen wat er is.

De vraag die me altijd heeft geboeid is: “Wie ben ik?”.
Na mijn diagnose werd dat uitgebreid met “Waar eindigt mijn autisme en waar begin ik dan?”
Op beide kon ik geen sluitend antwoord vinden.
Inmiddels is me duidelijk dat autisme zich afspeelt op de laag van wie we zijn als mens in een menselijk lichaam met alle bijbehorende kenmerken en condities.

Ook is me duidelijk dat wie ‘ik’ in essentie ben, niets te maken heeft met dat lichaam en die kenmerken en eigenschappen. En ik vind het meer dan ooit razend interessant om dat te onderzoeken. Misschien is het juist voor mensen met autisme wel heel goed te bevatten dat we dit lichaam niet zijn omdat we meer op die gevoelige, geestelijke of spirituele laag zijn afgesteld.

En ook daar heb ik werk van gemaakt: ik volgde een cursus Hartebloei om meer in het hart te zijn en vanuit essentie, gevoel en bezieling te leven en te werken. De oefeningen en meditaties hebben me de sleutel gegeven om in mijn hart te zijn en als je mijn boek gelezen hebt weet je dat het voor mij een grote ommekeer was om mijn hart te ervaren en de warmte, liefde en verbondenheid die dat met zich meebracht. En nu heb ik het gereedschap om dit bewust te gaan leven!

Na de cursus heb ik meteen de teacher cursus gedaan en natuurlijk wil ik dit graag met jullie delen! Want juist voor mensen met autisme maakt dit het verschil tussen het gevoel te moeten overleven, en het gevoel te leven en zin te hebben in het leven, en om te genieten van het leven. En het brengt nog veel meer, denk aan creativiteit, openheid, ruimte in je hoofd en vertrouwen.

Meer informatie over de Hartebloei avonden komt op de website te staan onder de link praktijkmerlijn.nl/hartebloei. Ze worden gegeven bij mij thuis in Velp, bij Arnhem. De data voor dit najaar zijn: woensdagavond 18 september, woensdagavond 23 september, woensdagavond 23 oktober, woensdagavond 20 november en woensdagavond 18 december. Jouw bijdrage is 15 euro voor één avond. Er is een maximum aantal plekken beschikbaar dus als je verzekerd wilt zijn van een plek, mail me dan op els@praktijkmerlijn.nl.

Verder ga ik elke donderdag om 10:00 een live online vragenuur houden op de Facebook en Instagram van Praktijk Merlijn. Mocht je nu al een vraag hebben, dan kun je die stellen door een mail te sturen naar els@praktijkmerlijn.nl. Tijdens de call kun je ook je vragen stellen maar die zijn dan wel zichtbaar voor anderen.

Morgenochtend is de eerste call, daar kun jij ook bij zijn!
Deze dingen en meer komen in de plaats van de Wake Up Call. Je ziet, ook ik ben mijn eigen koers nog aan het uitvinden en hoe kun je die beter vinden dan door uit te proberen wat werkt? Een beetje net als mijn dochter 😉

Ik wens jou ook veel zin om nieuwe dingen uit te proberen!

 

Hoogbegaafd of autisme?

Hoogbegaafd of autisme?

Sinds lange tijd heb ik weer zin om iets te delen met je.
Want het is stil. Heel stil.

Ook op Facebook post ik al een tijdje niks.
Het zat me niet lekker hoe ik bezig was. Te onpersoonlijk.
En vooral leek het op al die andere internet-ondernemers.
En als ik ergens een hekel aan heb, is het aan het populair-gehalte.
En aan alle verkoopmails.

De dingen die ik deelde kwamen niet helemaal vanuit mezelf.
En ook zelf bleef ik maar het gevoel hebben te ‘moeten’.
Moeite moeten doen. Mijn best moeten doen. Niet goed genoeg zijn.
Iets te moeten laten horen om bekend te worden, want mijn boodschap moet tenslotte de wereld in?

De vakantie bracht me onverwachts veel inzicht.
Vooral inzicht en de ervaring wat goed voor me is: rust, natuur, en zo weinig mogelijk online.
Connecten met fijne mensen, inspirerende boeken lezen, en allereerst goed voor mezelf zorgen.

Daardoor kreeg ik vanuit mezelf zin om dingen te doen.
Gewoon, omdat ik er blij van werd.
Dat was lang geleden!
En nu heb ik zin om jou te mailen.
Want er is nog meer gebeurd.

Voor mijn zoon Job las ik het boek ‘Hoogbegaafd’ van Tessa Kieboom.
Maar tijdens en na het lezen was ik zelf twee dagen in shock.
Dit ging ook over mij!

Was er dan een verkeerde diagnose gesteld?
Ik herkende ook dingen die niet bij het syndroom van Asperger hoorden, en wel bij hoogbegaafdheid.
En dat hoogbegaafdheid niet per se een IQ van 130 of hoger betekent was voor mij ook nieuw.
Ik heb op internet wel eens een testje gedaan en ik zit er wel tegenaan. Maar..

Wat me nog het meest verraste, was hoe hoogbegaafdheid in de kern werd omschreven: als een groter bewustzijn! Dit is EXACT de conclusie die ik voor mezelf had getrokken over mijn autisme!
Dat hoogbegaafden gedrag gaan vertonen dat sterk op het syndroom van Asperger en ADHD lijkt komt vaak voor. Daarom krijgen mensen ook ten onrechte zo’n label.
Aan de andere kant, ik heb me wel mijn hele leven autistisch gevoeld en ik voldeed precies aan de kenmerken van het syndroom van Asperger. Hoe kan het dan, dat de problemen die bij Asperger horen, nu vrijwel opgelost zijn?

Allerlei vragen schoten door me heen:
Hoe moest het dan verder met mijn missie?
Met mijn doelgroep?
Met mijn boek ‘De waarheid over mijn autisme’?
Bestaat autisme in de kern eigenlijk wel?

Toen alles na een paar dagen weer gezakt was, kwam ik tot dezelfde conclusie als daarvóór:
In wezen gaat het niet om autisme of welk label dan ook.
Het gaat om het bewustzijn van deze mensen en het feit dat dit niet (h)erkend wordt, waardoor ze problemen hebben gekregen en houden.
Ze zijn zichzelf kwijtgeraakt en verdwaald in het leven.

Ze voelen zich niet thuis, niet begrepen, een vreemde in deze wereld.
Ze blijven tegen dezelfde dingen aanlopen en vragen zich af of dit het nu is.
Stuk voor stuk voelen deze hoog bewuste mensen intuïtief aan dat er méér is.

Dat diepe besef blijft aan ze trekken.
Want het kan anders.
Met onszelf en met de wereld.

Het zit dus precies andersom.
Er is niets mis of verkeerd met je.
Het is deze wereld, waar mensen zo van zichzelf vervreemd zijn geraakt.
Daardoor heb je jezelf verlaten in ruil voor verwarring en vervreemding.
Juist door je gevoeligheid en je grote bewustzijn ben je hier extra vatbaar voor.
En nu is je verteld dat het aan jou ligt, dat je gestoord bent.

Het werkt dus ook precies andersom.
Het gaat niet om het herkennen van je problemen en ze vasthouden met een “zo zit het nu eenmaal bij mij want ik heb autisme/ADHD/HSP”.

Het gaat erom dat naar binnen durft te gaan en echt durft te kijken.
Dat je weer contact gaat maken met jezelf.
En dat je leert te vertrouwen op jezelf.

Als je blind gelooft wat er gezegd en geschreven is over wat er met je aan de hand zou zijn,
Dan geef je de macht aan anderen.
Maar in werkelijkheid is dat een keuze die je zelf maakt of hebt gemaakt.

Je hebt de vrijheid om zelf te onderzoeken hoe het bij jou zit.
Alleen jij hebt toegang tot jouw binnenwereld en kunt erachter komen hoe het precies zit.
Alleen jij kunt ervoor zorgen dat je als mens tot bloei komt.

Durf te geloven dat je perfect bent.
Durf te geloven dat het precies de bedoeling is dat je bent zoals je bent.
Durf jezelf als uitgangspunt te nemen.
Je hebt je leven in eigen hand.
Het is jouw leven!

Als je naar de binnenkant gaat en daar het werk doet, is alles mogelijk.
Dan kun je je ontwikkelen voorbij je stoutste dromen.
Ik had ook nooit gedacht dat ik mensen zo zou aanvoelen.
Dat ik me zo ruim in mijn hoofd kon voelen.
Zo vrij in mijn lijf.
Dat ik anderen en het leven zó diep kon doorzien en begrijpen.
Dat ik zo intens kon leven.
En vooral niet dat ik mijn dromen achterna zou gaan.

Dat kun jij ook. En dat gun ik je ook.

Wij zijn niet de vreemdelingen in deze wereld.
Wij zijn de verandering waar de wereld op wacht!
Wij zijn er om gevoel, diepte, bezieling, bewustzijn in deze wereld te brengen.
Een wereld waarin de mensen ver van zichzelf vervreemd zijn.

Waarom in problemen blijven denken als er ook oplossingen zijn?
Ik inspireer je graag met mijn webinar. De komende tijd ga ik ‘m vaker geven. Als je al op de maillijst staat, word je automatisch op de hoogte gehouden van de data. Dan hoef je je dus niet meer aan te melden. Sta je nog niet op de lijst, meld je dan aan om de gegevens te ontvangen.

En mijn boek, ‘De waarheid over mijn autisme’, ben ik aan het herschrijven.
Eindelijk is er een antwoord, een conclusie die het verhaal af maakt. De tekst wordt ook herzien en dan gaat het naar verschillende uitgevers om het in de boekhandel te krijgen.

Nu begrijp ik ook waarom ik dat in 2017 niet heb gedaan en het boek zelf gepubliceerd heb. Ik wilde niet langer wachten, ik had er ten slotte al 3 jaar over gedaan en dat vond ik wel lang genoeg. Maar ja, wat heeft mijn persoontje te vinden als er nog een ontwikkeling te gaan is?
Het boek zoals het nu is, is nog steeds verkrijgbaar.

En verder ga ik De Wake Up Call weer geven en ook een uitgebreide online training voor wie echt verder wil. Hoe en wat precies, daar broed ik nog even op.

Ik hoop dat het je goed gaat,

Voor nu een warme zomergroet,

                                                  Els

Wat weet jij?

De meeste hulpverleners weten wel wat autisme is.
Misschien denk jij dat ook te weten.

Maar wat weet je nou echt?
‘Weten’ bestaat vaak uit dingen die je gelezen, gezien en gehoord hebt.
Daar heb je een concept, een idee van in je hoofd.
En daarvan zie je een bevestiging aan de buitenkant.

Maar wat weet je nou echt?
Met echt bedoel ik: IS het ook echt..?

Kijk eens open en ontvankelijk naar iemand met autisme.
Zet je eigen beeld eens uit en laat de ander binnen.
Misschien zie je dan wel meer.

Luister eens echt als je wat vraagt.
Wees oprecht geïnteresseerd.
Zet je verhalen en antwoorden eens opzij en stel jezelf eens open.
Misschien hoor je dan wel meer.

Voel, ervaar eens hoe het echt voor je is.
Om echt in contact te zijn.

Zet je hart eens open en kom uit de hulpverlenersrol.
Ook dat is een verhaal.

Misschien dat je dat raakt.
Je openbreekt voor iets groters.
Iets groters dan wat je tot nog toe kende.

Echt zijn is ons grote goud.
Daar zijn we voor geboren.
Het is ons geschenk aan de wereld en aan jou.

Maar zolang we in een hokje worden gezet
Is er geen ruimte om open te bloeien.
We voelen dat die ruimte er niet is.
Want we voelen alles
En geven dat terug.

Nog vaker geloven we wat de ‘deskundigen’ tegen ons zeggen, over onszelf.
Zo blijven we in de selffulfilling prophecy van de beperking gevangen.

Zie dus wat er echt is.
En geef ons de ruimte.
Voor wie is dat de grootste uitdaging?

Autisme is zoveel meer dan je denkt.
Wie ogen heeft om te zien..
En wie oren heeft om te horen..

Het is tijd om de beperkende ideeën los te laten
En de grotere werkelijkheid te zien.

Durf jij?

PS. Je kunt nog meedoen aan de Wake Up Call. Een online programma waarin je de sleutel krijgt om uit de beperking te breken en je leven te veranderen.

Zelf kreeg ik in 2011 de diagnose en in 8 jaar veranderde ik mijn leven totaal. Ik voel me heel, heb onwijs groot inzicht in mezelf, anderen en het leven gekregen en de meeste problemen die bij mijn autisme hoorden zijn opgelost.

Met mijn ervaringen als healer en leraar geef ik nu mijn kennis door. Het is mijn missie om mensen met autisme te helpen om tot bloei te komen in wie ze werkelijk zijn.

#autisme #echt #uitdaging

Labels

Labels.
Meningen.
Aannames.
Alles wat we van onszelf vinden, moeten, denken.
Allemaal gedachten en die zetten ons vast.

De realiteit is plooibaar, vloeibaar.
Op kwantumniveau.
In de hogere dimensies.
In puur bewustzijn.

Mensen vinden dat ik autistisch ben.
Als ik mezelf ben en dingen teruggeef die niet kloppen.
Mensen plakken allerlei veronderstellingen op wat ik zeg.
Ik zie aannames, overtuigingen en meningen.
Die geef ik dan terug.

Er ontstaat discussie omdat ik dingen “letterlijk neem”.
Dat is dan het oordeel.
En het gevolg van mijn waarheid niet kunnen zien.
Van het zich niet kunnen verplaatsen in hoe ik de dingen zie.

Ik begrijp precies hoe mensen denken.
Maar zo denk ik niet.
Natuurlijk, ik heb ook aannames.
En overtuigingen.
En meningen.
Ik ben in die zin net zo mens.

Maar ik weet heel goed hoe het werkt.
Zelfreflectie is iets vanzelfsprekends voor mij.
Wie heeft er dan een beperking?

Ik hou ervan om op kwantumniveau te leven.
In een ruim bewustzijn te zijn.
Want dat is wie ik ben.
Dat besef trilt door elke vezel.

Mediteren deed ik al toen ik jong was.
Ik had nog geen besef.
Ik moest nog in mijn lichaam landen.
Dat gebeurde in de jaren na mijn diagnose.

Voor die tijd leefde ik in verwarring.
Zat ik volledig in mijn hoofd.
Nu ben ik aangekomen.
Zie ik het grote plaatje.
De puzzel is opgelost.

Ik mediteer nog steeds.
Vijf jaar geleden had ik mijn eerste eenheidservaring.
En kort geleden mijn eerste zelfrealisatie.
Dat besef trilt door elke vezel.

Het is maar net hoe je het ziet, en hoe je het kiest te zien.
Als je dat kunt, tenminste.

Het label autisme creëert een probleem dat er niet is als je echt met elkaar in dialoog gaat.
Als je beiden open staat voor wat je van elkaar kunt leren.
Dat laatste ontbreekt bij mensen die wel denken te weten hoe het zit.

Die mensen zijn
a. Mensen die zelf geen autisme hebben
of
b. Mensen met autisme die zichzelf niet kennen.
Beiden kunnen het niet weten.

Als je een goede schaker wilt worden, neem je ook geen advies aan van een puzzelaar.
Je gaat naar een grootmeester.

Mijn oproep voor als jij echt verder wilt komen met je autisme:

Kies bewust.
Luister naar de de juiste mensen.
Reach for the stars!

#autisme #asperger #wakeupcall #stoornis #groei #bewustzijn #beperking #zelfrealisatie #autismecoach #empathie

Eigenwijs

Eigenwijs noemen ze je.
Koppig. Of hardleers.

Maar eigenwijs zijn is ook een hele sterke eigenschap.
Het is heel krachtig.
En het kan je heel ver brengen.

Gister werd mijn auto gerepareerd.
En telkens als ik mijn automan zie moet ik aan mijn vader denken.

Mijn vader heeft geen diagnose maar heeft absoluut een vorm van autisme.
Hij heeft zijn huis helemaal zelf opgeknapt: timmerwerk, sanitair, water, elektra.
Het was jaren en jaren werk, maar nu heeft hij inkomsten van de verhuur van kamers.
Kun je nagaan wat hij allemaal met dat geld kan doen.

Ook de automan is ooit voor zichzelf begonnen.
Hij snapt alles van auto’s en als hij de auto maakt dan weet je dat het goed zit.
Woont met zijn vrouw in een landelijke omgeving, aan de rand van het bos.
Een plek waar veel mensen van dromen.

Zowel de automan als mijn vader hebben dingen gedaan die andere mensen niet doen.
Met logisch nadenken, doorzettingsvermogen en een flinke dosis eigenwijsheid zijn ze ver gekomen.
Gewoon, omdat ze zelf zijn gaan nadenken in plaats van te doen wat ‘normaal’ of ‘gemiddeld’ is.

Zelf ben ik ook eigenwijs geweest.
Ik nam het niet voor absolute waarheid aan dat ik een sociale en communicatieve beperking zou hebben. Ook al merkte ik dat bij mezelf.

Ik kon niet geloven dat ik, als weldenkend mens, met een goed hart en een goed ontwikkeld verstand, niet goed bij mij hoofd zou zijn.
Nu, 8 jaar later, ben ik vrij van deze beperkingen.

Ik ben mezelf oneindig dankbaar voor deze eigenwijsheid.
Nu is het mijn grootste wens om bekend te maken dat dit kan.
Om jou, en heel veel andere mensen met autisme te laten groeien.
Om zin te hebben in het leven en te schitteren in wie we zijn.

Wees eigenwijs.
Het kan je nog eens heel ver brengen!

PS. Dinsdag 7 mei start het online programma De Wake Up Call.

Je hebt al van alles gelezen en gehoord over autisme.
Misschien heb je ook hulp, maar toch kom je niet echt verder.

De woorden ‘stoornis’ en ‘beperking’ storen je mateloos.
Je bent niet ziek en ook niet dom. Je bent juist heel slim, daar ligt het niet aan.
Je weet dat er héél veel in je zit maar het komt er niet uit.
En je wilt graag weten hoe het écht zit.

De Wake Up Call gaat je ogen openen.
Je beseft dat de zogenaamde beperkingen op te lossen zijn.
Er is uitzicht op een betere toekomst.
Een toekomst waarin alles makkelijker gaat.
Je hebt zin om er voor te gaan.
Je bent niet gek of gestoord, je bent helemaal OK en juist bijzonder getalenteerd!

Als je eenmaal weet hoe het zit en je besluit je leven te veranderen, houdt NIETS je meer tegen.
Ben jij er klaar voor?
Als er iets in jou ‘JA’ zegt ben je er helemaal klaar voor.
Geef je hier op voor De Wake Up Call, het is het grootste cadeau dat je jezelf kunt geven!

Voor 47 euro krijg je 5 live bijeenkomsten op internet.
De prijs is nog zacht omdat ik nog pas begin met online lesgeven 🙂
We ontmoeten elkaar in de besloten Facebookgroep.
Daar zijn de live momenten en alle informatie die je verder nodig hebt.

Het kan zijn dat je nog twijfels hebt..
– Ik weet niet zeker of het wel iets voor me is.
Je krijgt informatie waardoor je blik verruimd wordt.
Als je helemaal tevreden bent met hoe alles gaat, dan raad ik het programma uiteraard af 😉
– 47 euro is best veel voor mij.
Als je van een uitkering moet rondkomen of op een andere manier weinig geld hebt, is het ook best een bedrag. Maar als je bedenkt dat je er 5 x een uur les voor krijgt is het nog geen tientje per keer!
– Het lukt me niet om bij de lessen te zijn, de data of tijden komen me niet uit.
De opnames blijven allemaal staan, je kunt ze op elk gewenst moment terugkijken.
– Ik heb geen Facebook.
Je kunt een account aanmaken onder een andere naam of een fantasienaam. Zo ben je voor anderen niet herkenbaar op Facebook, en je kunt je account altijd weer verwijderen of deactiveren na de training.
Wil je echt geen Facebook, dan moet je nog even geduld hebben. In de toekomst ga ik met een nieuwe website werken. Maar dan is de prijs waarschijnlijk wel iets hoger..

Het goede leven

Het goede leven

Vroeger had ik een overbuurman waar ik vol verbazing naar keek. Als ik op mijn vrije dag de was op zolder stond op te hangen, keek ik van bovenaf in zijn tuintje. Daar lag hij dan heerlijk in de zon te genieten. Niks te doen. Te relaxen.

Daar verlangde ik ook naar. Altijd was ik hard aan het werk. In die tijd werkte ik fulltime en runde ik het huishouden ook. Als ik maar harder werk, verdien ik straks meer en kan ik van het leven genieten. Dacht ik.

Hoe ver kon ik er naast zitten.
Eerst maakte ik promotie.
Toen ging ik er freelance naast werken.
Toen maakte ik nog een keer promotie.
Ik bleef maar hard werken.

Mezelf toestaan om te relaxen was een no go.

Die fulltime baan ben ik na mijn diagnose kwijtgeraakt.
Zonder werk en zonder samenwonen met een partner is het stukken rustiger.

Als de zon schijnt kan ik in de zon gaan zitten genieten, net als die overbuurman toen. Nu zie ik dat ik daar moeite mee heb omdat ik ergens nog steeds vind dat ik niet goed genoeg ben. Maar ik weet ook: de oplossing zit van binnen, in mezelf. Ik kijk de spreekwoordelijke tijger in de ogen totdat hij gaat liggen en me gehoorzaamt. Ook al ben ik bang.

Met mijn autisme zat ik heel ver weg in mijn holletje. Daar kruip ik nu langzaam uit.
Want ik heb zoveel in mijn mars. Ook al geloof ik het soms zelf nog niet.
Als ik achterom kijk heb ik al zoveel achter me gelaten wat bij de beperking hoorde. De sociale problemen en de problemen met communiceren. Het gaat allemaal zoveel meer vanzelf. En dat gun ik jou ook!

Ik heb nog zoveel toffe plannen waarmee ik zoveel mensen ga helpen om hun kwaliteit van leven te verbeteren. Er zit zoveel liefde en zoveel passie in me om dit te brengen.
Vaak deal ik nog met moeheid, planning, en concentratieproblemen. Ik voel me een tere bloem die net opengaat.

In die reis neem ik jullie graag mee.
Deel ik met jullie.
Want ik weet dat er heel veel meer moois aankomt.
Dat zit allemaal nog in de knop.

Het leven is goed.
Doe het goede, zie het goede, denk het goede.
Leef het goede en het goede komt naar je toe.

Ik wil alles

Ik wil alles

Wie ik dacht te zijn ben ik verloren
Om te vinden wie ik werkelijk ben

Ik ben nog steeds wel bang, maar ik ben het niet meer
Want niets is wat het lijkt

Nu wil ik alles
En nu wil ik ook niets

Ik wil niet alleen de seks, ik wil ook de liefde
Ik wil niet alleen de noten, ik wil ook de muziek

Ik wil niet alleen werk, ik wil mijn werk leven
Ik wil geen vakvrouw zijn, ik wil overal mezelf zijn

Ik wil geen balans, ik wil leren balanceren
Ik wil het eind niet halen, ik wil niet eens een eind

Ik wil dat niemand dit leest maar ik wil dat iedereen het ziet
Ik wil dit speciaal met je delen, maar eigenlijk hoeft het niet

Geen Quick Fix

 

Geen Quick Fix

OK, soms is een praktische, snelle oplossing even handig. Maar uiteindelijk brengt het je niet echt verder. Als je een beetje nadenkt heb je dat meteen door.

Als je te horen krijgt dat je een vorm van autisme hebt is er meestal hulp nodig. En gelukkig is er ook heel veel hulp mogelijk om met de beperkingen om te gaan die bij autisme horen. Maar toch. Ik zie de reguliere hulpverlening en hulpmiddelen meer als ‘gereedschap’: je krijgt een tool, een handigheidje waardoor je beter om kunt gaan met je problemen. Een soort van quick fix. Van buitenaf gezien functioneer je beter. Je kunt beter meekomen in de maatschappij: op het werk, op school of in je thuissituatie. Maar van binnen nog steeds voel je je onzeker, anders. De vreemde eend in de bijt.

Na mijn diagnose kreeg ik ook handvatten om beter met mijn beperking om te gaan. En die hebben me die eerste periode ook echt geholpen. Bijvoorbeeld door het scoren van mijn gevoel leerde ik mijn energie beter te verdelen. En de psycholoog gaf me een tip om gesprekken soepeler te laten verlopen (ik verving één woord en dat hielp enorm).

Maar van binnen voelde ik me nog steeds in de war. Het gevoel niet in deze wereld te horen was er nog steeds, en ik begreep er niks van. Ik was ten slotte ook heel slim. Zou ik dan door mijn autisme een ander, vreemd soort mens zijn? Een mens waarbij menselijke eigenschappen als sociaal gevoel en empathie ontbreken? Dat beeld kreeg ik van autisme en ergens klopte het niet voor mij.

Dat het inderdaad niet zo was ontdekte ik jaren later toen de dingen op hun plek begonnen te vallen. Mijn therapeut en de autismecoach waar ik kwam merkten op dat het uitzonderlijk was hoe dingen meer vanzelf gingen, zoals het aanvoelen van mijn lijf. Lichaamssignalen, emoties en gedachten werden steeds meer één geheel. Sociale situaties gingen makkelijker, de woorden kwamen gewoon in me op waar ik ze eerder altijd bedacht. Ik zag steeds minder problemen en steeds meer mogelijkheden. Langzaamaan ging het piekeren voorbij.

Dit kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Het kostte me moeite, tranen, moed en geduld met mezelf. Maar ik geloofde in mezelf en ik geloofde in mijn benadering: een echte oplossing kon alleen van binnenuit komen. Dus ik besloot om mijn binnenkant te onderzoeken en begon met het erkennen wat ik voelde, dacht, waarnam. Eindelijk nam ik mezelf nu serieus, boven alles wat anderen me vertelden. En dus ook boven alles wat ik las is over hoe het is als je een vorm van autisme hebt. Dat voelde direct al beter.

Nu, na zeven jaar van onderzoeken en uitvinden weet ik wie ik ben en weet ik wat ik wil. Ik voel me geen vreemdeling meer maar een mens met een missie.

Mijn ding is niet om je met een quick fix van tips en trucs naar huis te sturen. Mijn ding is the real thing. De grote transformatie. Het zorgen dat jij van binnenuit groeit, uit je oude jas groeit en ontdekt hoe het zit. Dat je oplossingen gaat zien. Dat je uit je hoofd komt en je heel voelt. ‘Toevallig’ heb ik ook een achtergrond op het gebied van healing en meditatie. Dat ik op mijn zestiende met healing begon is achteraf geen toeval zie ik nu. Het was één van de puzzelstukjes in de grote puzzel van mijn leven. Het gaat echt goed met me, nu.

Dat gun ik iedereen met én zonder autisme: echt geluk ervaren, zin hebben in het leven en op je eigen manier een bijdrage leveren om van deze wereld een mooiere plek maken. Dat talent ligt in autisme verborgen.

What if I’m OK

Fuck it! Dat dacht ik vanmorgen bij mijn rondje hardlopen.
Waarvan ik dacht dat ik nooit zou kunnen, DOE ik nu gewoon.

2x per week loop ik met gemak een half uurtje hard.
Ik word ’s morgens wakker zonder die steen die (tot voor kort) altijd in mijn maag zat.
Ik voel me steeds fitter en lekkerder in mijn vel.

Maar niet alleen dat.

Het kan me steeds minder schelen wat anderen van me vinden.
Ik leef op mijn manier en geniet daarvan.
Van binnen voel ik me steeds vrijer.

Ik LEEF!

Mensen om me heen hebben me zien veranderen.
Ik heb me niks aangetrokken van wat de deskundigen zeggen over autisme.
Ja ik heb het allemaal gelezen.
En ja ik herkende heel veel beperkingen.

Ik had moeite met contacten leggen.
Met het ‘lezen’ van anderen.
Het omgaan met mensen was een raadsel voor me.
Ik voelde me als een klein kind, onhandig en dom.
En ik voelde me onzeker en bang.

AUTISME. Het is niet wat het lijkt.

Juist door NIET te geloven in de beperkingen kon ik eruit komen.
Door ZELF vragen te stellen en te onderzoeken ontdekte ik zoveel méér.
Door te zeggen Fuck it! kwam er zo’n enorme kracht vrij.
En die kracht is alleen maar groter geworden.

Want na jaren ervaring weet ik dat het werkt.
En ik weet HOE het werkt.

Aan de buitenkant ben ik de zoveelste bijstandsmoeder.
Eentje met een beperking, in de WIA.
Je weet wel, kinderen naar school brengen en naar zwemles.
Een klein autootje, zelden nieuwe kleren en veel tweedehands meuk.

Maar van binnen weet ik beter. Het gaat daar helemaal niet om.
OK, ik hou van mooie spullen en als ik zou kunnen zou ik die gegarandeerd kopen.
Maar the fast life is niet voor mij.
Ik ga goed op veel rust en de pareltjes geef ik aan jou.

Want ik gun het jou ook.
Dat je die kracht gaat ontdekken.
Dat je die rust en die vrijheid gaat voelen.
Dat je die prachtige persoon gaat worden die je van binnen al bent.

Autisme en vriendschap – een onmogelijke opdracht?

Gister in het autivrouwencafé ging het gesprek over vriendschap.

Voor mensen met autisme een lastig iets. Vooral omdat het moeilijk is om in te schatten wat de ander denkt. Hierdoor hebben de meesten een flinke sociale faalangst waardoor ze niet voor zichzelf uit durven te komen en zich dan maar aanpassen aan de ander. Met als gevolg dat ze vaak iets doen wat ze zelf helemaal niet leuk vinden en geen zin in hebben. Van binnen is de deur naar de ander dan al dicht gegaan.

Dat is jammer, want vaak niet nodig. De twijfels, de zorgen, en de soms slapeloze nachten bezorgen we vooral ons zelf. Een deelneemster die haar zorgen met haar vriendin besprak, vertelde dat die vriendin helemaal geen probleem zag waar zij zelf dat wel zag.

Maar voor de meesten is het uitspreken van de eigen zorgen, twijfels en behoeften een te grote stap. Vaak weten mensen met autisme niet eens wat hun eigen behoefte is. Passen ze zich aan de ander aan, het bekende ‘kameleon’ effect. Of komen er de volgende dag pas achter dat ze eigenlijk helemaal geen zin hebben in wat ze hebben afgesproken. En dan is het te moeilijk om er nog op terug te komen. Ze weten niet hoe te verwoorden, of kunnen zich er gewoon niet toe zetten door de sociale faalangst. En dan is de spreekwoordelijke deur alweer gesloten. Is doorgroeien naar een hechte, warme vriendschap uitgesloten.

Sommigen hebben wel hartsvrienden en vriendinnen, maar die stammen meestal uit een ver verleden. Dat zijn de vrienden waar je wel alles van jezelf durft te laten zien en je veilig bij voelt. Die vrienden raak je gewoon niet meer kwijt, daar mag je helemaal jezelf zijn. Maar nieuwe vriendschappen daar lukt het niet mee om die zo vertrouwd te krijgen.

We hebben de stadia van vriendschap besproken:

Fase 1: Kennismaking en aftasten
Je ontmoet iemand en je ontdekt veel overeenkomsten: omstandigheden, interesses, opleiding of werk. Een spiegel van jezelf, je herkent veel van jezelf en het is leuk om van gedachten te wisselen over jullie gedeelde onderwerpen. Tegelijk ga je na of er een vriendschap in zit, of je het contact met deze persoon verder uit kunt diepen. Voel je je veilig? Is er een klik? Gaat het soepel?

Fase 2: Leuke dingen doen
Je durft het aan om dingen met elkaar te doen. Je spreekt af om ergens wat te drinken, naar een evenement te gaan, een cursus of uitstapje. Logeren, weekendje weg of vakantie valt hier voor sommigen ook al onder. Voor anderen nog niet.

Fase 3: Infiltreren in elkaars dagelijkse leven
Het vertrouwen is zo groot dat je over alles kunt praten met elkaar. Je ontmoet elkaars familie en vrienden. Je raakt vertrouwd met elkaar. De ander is onderdeel van je leven, hoort erbij. Je appt, belt, ontmoet elkaar zomaar, gewoon omdat het fijn is. De vriendschap groeit door te delen over wat je meemaakt en wat je beweegt, ook in het onderlinge contact.

Fase 4: Verbinding
Jullie basis is zo sterk, die kan nu alles hebben. Dus ook al ontstaan er verschillen, in bijvoorbeeld levensfase of zienswijze, daarmee kun je elkaar nu juist inspireren en verdiept de vriendschap zich. Je ziet het mooie in de persoon, los van de meningen en ervaringen. De verbinding staat vast. In tijden van nood ben je er voor elkaar. Dan leer je je echte vrienden kennen zeggen ze niet voor niets.

Fase 5: Meegroeien met elkaar
Hoe vaak of hoe weinig je elkaar ook ziet, het is altijd goed. Je weet dat de ander er altijd is en andersom. Ook al veranderen de omstandigheden, bijvoorbeeld door de komst van kinderen of een verhuizing, de vriendschap staat als een rots. Levenslang.

Zelf heb ik een vriendin in Australië en die zie en spreek ik eigenlijk alleen als ze in Nederland is. Dat is een keer per drie jaar, gemiddeld. Maar dan voelt het alsof wel elkaar gisteren nog spraken, ook al hebben we zoveel in te halen en te bespreken, het is altijd even fijn en leuk. Ik ken haar van mijn studietijd. Duidelijk fase 5!

Het contact leggen met nieuwe mensen gaat meestal wel goed. Telefoonnummers uitwisselen en nog eens afspreken, we weten meestal wel hoe we dat moeten doen. Waar het vaak mis gaat bij het maken van nieuwe vriendschappen is de stap van fase 2 naar fase 3, het naar elkaar toe groeien. Het lastige is het laten zien van jezelf, het omgaan met de verschillen. Bijvoorbeeld een andere zienswijze of geen zin hebben om te doen wat de ander voorstelt. Het bewaren van de harmonie is dan belangrijker waardoor de eigen behoefte of verlangens weggedrukt worden… met als gevolg onvrede en een gevoel van afstand.

Vaak laten vrouwen met autisme dan niets meer van zich horen. Het contact moet dan van de ander komen en als dat niet gebeurt is de vriendschap in spé verloren. Het leven gaat door, en andere mensen gaan ook gewoon door…

Als het keer op keer niet lukt om vrienden te maken, is dat schrijnend. Het doet wat met je. Je gaat negatief denken over jezelf en de (sociale) faalangst groeit. Het gevoel er niet bij te horen, niet begrepen te worden, of van een andere planeet te komen kennen we allemaal.

Zelf heb ik talloze keren afgesproken met nieuwe mensen en het er na een aantal afspraken ook bij laten zitten. Meestal hoorde ik dan ook niets meer van de ander en bleef het daarbij. Ik vroeg me ook af, passen deze mensen niet bij me? Ligt het aan mij? Wat gaat er mis? Maar ik kwam er niet uit. Telkens weer twijfelde ik aan mezelf en liet het er dan maar bij zitten. Kennelijk was ik niet goed genoeg, niet leuk of interessant genoeg. Dacht ik.

Nu heb ik voor het eerst sinds mijn studietijd een nieuwe vriendin en met haar gebeurt het nu wel: bij onze laatste afspraak was er een soort klik, een gevoel van dichter bij elkaar zijn, meer nabijheid en vertrouwen. Ik zie een toekomst in deze vriendschap. De aftastfase is voorbij, dit zit goed!

Het is alsof de mist is opgetrokken en ik nu voel en zie wat gepast is en wat klopt. Dat ik in haar hetzelfde gespiegeld zie: ook zij is mij aan het aftasten en moet eerst vertrouwen winnen. Dat we tegelijk zeggen hoe fijn we het vinden om elkaar te zien (en het ook gemeend is). De vriendschap groeit op een natuurlijke manier. En: deze persoon heeft geen autisme, dus ook van haar kant gaat het vanzelf.

Dit kan alleen maar doordat ik meer op mijn gevoel heb leren vertrouwen. En vooral mijn gevoel heb leren (her)kennen. Daarvoor heb ik heel wat persoonlijke rommel (lees: oude overtuigingen, pijn en emoties) moeten opruimen, maar het is het zo waard! Weet dat iedereen met oude rommel rondloopt, alleen de een wat meer dan de ander. En -helaas- lopen veel mensen met autisme met heel veel oude rommel rond. Dat is logisch als je de wereld zo anders ervaart en als je daar niet in gekend wordt. Autisme is helemaal niet ingewikkeld! Die oude rommel maakt het ingewikkeld. Ik ben ervan overtuigd dat jullie dit gevoel ook hebben, maar dat het ergens heel ver weg zit, net als het bij mij heel lang ver weg heeft gezeten.

 

By the way, Vera Helleman legt het in deze video uit: https://www.youtube.com/watch?v=6ZjBF65owag

Tegelijk is er een ander contact waarvan ik eerst dacht dat het een vriendschap kon worden maar het niet wordt. Deze vrouw heeft een vorm van autisme. We zien elkaar regelmatig omdat onze levens elkaar kruisen op een bepaalde plek. Er zijn gedeelde interesses en omstandigheden. Genoeg ingrediënten voor een potentiële vriendschap. Ondanks een paar uitnodigingen van mijn kant is er nog geen persoonlijke afspraak van gekomen en die gaat er waarschijnlijk ook niet meer komen. De klik is er nog steeds en ik vind het nog altijd leuk om haar te ontmoeten, maar als het niet werkt, dan niet!

De kern van het probleem is niet het verwoorden van wat we voelen, denken of willen. Het probleem is dat je eerst moet weten wat je wilt, voelt of denkt om het te vertellen! Daarvoor moet je je bewust zijn van jezelf. Van wat je voelt, waar je staat, wat je wel of niet leuk of fijn vindt. En dat is precies waarom het voor mij nu makkelijker gaat. Ik ben dichter bij mezelf gekomen. Niet alleen door aan lichaamsbewustzijn te werken met therapie, ook door ruimte in mijn hoofd te maken door te mediteren en me bewust te worden van mijn denkgeest. En me te verdiepen in hoe die denkgeest werkt. Om zo de baas te worden over mijn gedachten.

Uit eigen ervaring weet ik dat je met autisme zoveel meer kunt dan je denkt!
Daarover wil ik je graag inspireren.

Zaterdag 6 april geef ik een lezing in het Inloophuys in Dieren

Zondag 7 april werk ik mee aan de dag voor hoogsensitieve vrouwen in Arnhem

Mijn boek “De waarheid over mijn autisme”