Buikpijn

Ooh my..  het leven brengt me in een stroomversnelling.
En dat is niet altijd leuk.

Bij ‘toeval’ kreeg ik een paar weken geleden een lifecoach in de schoot geworpen.
Iets waar ik heel erg dankbaar voor ben. Maar ik verheugde me al in spanning.
Met Daan klikt het enorm, we resoneren helemaal met elkaar, delen dezelfde visie, zijn beiden positief en enthousiast. En.. we komen heel snel tot de kern.

Vanmorgen was het eerste echte coachgesprek en het werd al meteen duidelijk waar precies de pijn en de zelfsabotage zat. Ik ging meteen flink in proces. Ik heb er zelfs buikpijn van!

De foto hierboven heeft mijn moeder ooit genomen, toen ik boos en verdrietig was. Ik wilde helemaal niet op de foto, want ik voelde me rot. En dat is precies wat we zelf ook doen als we ons vervelend voelen: we kijken dan liever niet in de spiegel. Liever kijken we de andere kant op en wachten we tot de bui weer over is en we ons weer normaal voelen.

Maar ja, zo’n coach… die IS er nu eenmaal om me te confronteren met mezelf.
En dat gebeurde vanmorgen dus ook. En nu voel ik me weer net als dat kind in me. Gekwetst, boos, verdrietig. Bang om het niet goed te doen.

Die angst verlamt me nog steeds. Ik kom niet gauw tot ‘doen’, tot actie.
Nu ga ik dus mijn hele huis vol met briefjes hangen met Fuck it, gewoon DOEN! om me er aan te herinneren om tot actie over te gaan in plaats van te twijfelen, te piekeren en nergens toe te komen.

Al tijdens het gesprek voelde ik oud zeer, en ook flinke weerstand om dat aan te gaan. Liever rende ik hard weg. Maar ja, met een coach gaat dat dus niet. Mijn God wat ben ik blij dat ik nog even mag 🙂 het coachtraject duurt nog een paar maanden.

Liefst heb ik dit natuurlijk ook anders. Heb ik dat dingen me makkelijk afgaan, zodat ik de dag met een voldaan gevoel afsluit, in plaats van een knagend schuldgevoel.

Inmiddels heb ik al heel wat oude papieren opgeruimd, iets waar ik ook enorm tegenop zag.. en het voelt enorm goed om gewoon te gaan DOEN. Ik verheug me erop dat dit een nieuwe gewoonte van me is geworden, maar ik zie ook wel een beetje tegen het proces op.. maar ik weet: er zit niets anders op dan er gewoon in te gaan en in die spiegel te kijken.

Naast een coach in het DOEN heb ik ook een leraar in ZIJN, Ivo.
Hoe paradoxaal ook, ik verlang naar het bewustzijn en de Verlichting waar Ivo me in lesgeeft.
En tegelijk is daar de persoon, mijn ‘ikje’ dat worstelt met oude pijnstukken.
En dat bestaat allemaal naast elkaar, door elkaar heen. Een perfecte dans.

Els Live #8 gaat over dat ikje, en wie we werkelijk zijn. Ga naar Facebook om ‘m te zien.

Geef een reactie