Toch wel

Gek maar waar.
Het (zelf)onderzoek naar wat autisme nu echt is, is nog lang niet afgelopen.
In mijn vorige mail was ik nog zo stellig dat ik niet meer autistisch was. Maar toch, er blijft ‘iets’ bijna ongrijpbaars wat me toch nog anders maakt dan mensen zonder autisme.

Het heeft niks te maken met de normale sociale omgang en communicatie, waar ik altijd zoveel problemen mee had, en waardoor ik sociale situaties niet meer aan durfde gaan. Dat is namelijk opgelost en ik red me nu prima. Tegenwoordig ga ik zelfs af en toe op bezoek omdat ik dan iets kan betekenen voor een ander, omdat ik me begaan voel met mensen.

Dat ‘iets’ heeft te maken met sociale spelletjes, verborgen agenda’s en politieke spelletjes die mensen met elkaar spelen. Daar heb ik zelf namelijk niks mee. Het komt niet in me op, en het zou me ook geen prettig gevoel geven om dingen te doen die niet kloppen. En op de één of andere manier vind ik het dus ook heel lastig om die ‘politiek’ tussen mensen te doorgronden.

Een voorbeeld: mijn dochter is vandaag 9 jaar geworden. Ze is al een tijdje aan het pre-puberen. Ze is bezig met sociale invloed uittesten en tegelijk wordt ze zich bewuster van zichzelf, en dat anderen haar op een bepaalde manier zien. Ze is af en toe opstandig, kan eindeloos discussiëren over kleinigheden en wil niet dat anderen haar huil-ogen zien.

Dat laatste heb ik natuurlijk ook. Ook al ben ik over de veertig, ik heb nog altijd last van jeugdpuistjes en ik grap altijd maar dat ik de eeuwige jeugd heb. Maar ondertussen is het wel vervelend als je weet dat je er één of meer hebt en je gaat op school helpen of je hebt een afspraak. Het staat toch onverzorgd.

Maar dat uittesten van mijn sociale macht daar heb ik dus he-le-maal niks mee. Maar mijn dochter vindt dat dus reuze interessant en op vakantie heeft ze dat flink uitgetest. Met het creëren van een geheim en een ‘clubje’ dat het geheim mocht weten wist ze kinderen aan zich te binden en te manipuleren. Daarbij moesten zoonlief en de dochter van een vriendin die mee was het ontgelden. Het zat nog iets ingewikkelder maar voor nu houd ik het hier even bij 😊

Dat er iets aan de hand was merkte ik aan de reacties van mijn zoon. Door zijn sterke rechtvaardigheidsgevoel sprong hij uit zijn vel omdat hij het geheim niet mocht weten. Aan tafel werd het een hele scène en ik kwam er maar niet uit hoe het zat. Ik had er hoofdpijn van en door de overprikkeling door die hele emotionele toestand aan tafel werd het er niet beter op. Eventjes voelde ik mezelf falen als moeder. Zoiets zou ik toch moeten doorzien zodat ik het kon corrigeren?

Pas nadat mijn vriendin (die lerares is op de basisschool) met onze kinderen had gepraat, en ik op mijn ‘geheime’ meditatieplekje in een boom tot rust was gekomen, kon ik alle stukjes van het verhaal aan elkaar puzzelen en snapte ik hoe het zat.

Daarna heb ik met mijn dochter gepraat en was het eigenlijk voorbij. De volgende dag zag ik weer het lieve en sociale meisje zoals ik haar ken. In een vertrouwelijk gesprekje bekende ze eerlijk dat het niet fijn had gevoeld om zo met anderen om te gaan, en dat ze liever gewoon aardig tegen iedereen was. Wat was ik opgelucht dat het maar een experiment was! Mijn dochter was een ervaring rijker, waardoor ze een levensles heeft geleerd: eerlijk duurt het langst!

Afgelopen week bekeek ik een video van Vera Helleman over autisme en het ontbreken van de ‘ik-referentie’ en die maakte me duidelijk dat mijn autisme toch niet over is, ook al zijn de problemen waardoor we autistisch genoemd worden wel voorbij.

Wat maakt ons dan autistisch?
Datgene wat ons onderscheidt van de meeste andere mensen is dat wij vanuit een heel andere laag voelen, ervaren en waarnemen. En als ons functioneren niet meer zo wordt vertroebeld en gestoord door trauma en persoonlijke issues, kunnen we heel helder waarnemen wat er is.

De vraag die me altijd heeft geboeid is: “Wie ben ik?”.
Na mijn diagnose werd dat uitgebreid met “Waar eindigt mijn autisme en waar begin ik dan?”
Op beide kon ik geen sluitend antwoord vinden.
Inmiddels is me duidelijk dat autisme zich afspeelt op de laag van wie we zijn als mens in een menselijk lichaam met alle bijbehorende kenmerken en condities.

Ook is me duidelijk dat wie ‘ik’ in essentie ben, niets te maken heeft met dat lichaam en die kenmerken en eigenschappen. En ik vind het meer dan ooit razend interessant om dat te onderzoeken. Misschien is het juist voor mensen met autisme wel heel goed te bevatten dat we dit lichaam niet zijn omdat we meer op die gevoelige, geestelijke of spirituele laag zijn afgesteld.

En ook daar heb ik werk van gemaakt: ik volgde een cursus Hartebloei om meer in het hart te zijn en vanuit essentie, gevoel en bezieling te leven en te werken. De oefeningen en meditaties hebben me de sleutel gegeven om in mijn hart te zijn en als je mijn boek gelezen hebt weet je dat het voor mij een grote ommekeer was om mijn hart te ervaren en de warmte, liefde en verbondenheid die dat met zich meebracht. En nu heb ik het gereedschap om dit bewust te gaan leven!

Na de cursus heb ik meteen de teacher cursus gedaan en natuurlijk wil ik dit graag met jullie delen! Want juist voor mensen met autisme maakt dit het verschil tussen het gevoel te moeten overleven, en het gevoel te leven en zin te hebben in het leven, en om te genieten van het leven. En het brengt nog veel meer, denk aan creativiteit, openheid, ruimte in je hoofd en vertrouwen.

Meer informatie over de Hartebloei avonden komt op de website te staan onder de link praktijkmerlijn.nl/hartebloei. Ze worden gegeven bij mij thuis in Velp, bij Arnhem. De data voor dit najaar zijn: woensdagavond 18 september, woensdagavond 23 september, woensdagavond 23 oktober, woensdagavond 20 november en woensdagavond 18 december. Jouw bijdrage is 15 euro voor één avond. Er is een maximum aantal plekken beschikbaar dus als je verzekerd wilt zijn van een plek, mail me dan op els@praktijkmerlijn.nl.

Verder ga ik elke donderdag om 10:00 een live online vragenuur houden op de Facebook en Instagram van Praktijk Merlijn. Mocht je nu al een vraag hebben, dan kun je die stellen door een mail te sturen naar els@praktijkmerlijn.nl. Tijdens de call kun je ook je vragen stellen maar die zijn dan wel zichtbaar voor anderen.

Morgenochtend is de eerste call, daar kun jij ook bij zijn!
Deze dingen en meer komen in de plaats van de Wake Up Call. Je ziet, ook ik ben mijn eigen koers nog aan het uitvinden en hoe kun je die beter vinden dan door uit te proberen wat werkt? Een beetje net als mijn dochter 😉

Ik wens jou ook veel zin om nieuwe dingen uit te proberen!

 

Geef een reactie